หรับการถอนพิษ แต่เป็นใบสั่งพิษ ทำให้คนตายได้เขากลืนคำพูดนี้ลงท้อง ไม่กล้าพูดออกมา…สกุลไป๋นี่น่าจะเป็นวันที่น่าหวาดกลัวและเจ็บปวดที่สุด ตั้งแต่คนสกุลไป๋เกิดขึ้นมาทั้งตระกูล ไม่มีผู้ใดรอดพ้นเหล่าชาวบ้านดูเรื่องคึกคักจบก็แยกย้ายกันไป ไป๋จื่อและจ้าวหลานน้ำเงินหนึ่งร้อยตำลึงของพวกนางไปแล้ว ไปอย่างเรียบร้อย แม้แต่คนที่จะยื่นมือมาประคองพวกเขาล้วนมีสักคนเจ้ารองตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น เขาประคองบุตรชาย ฟู่กุ้ยขึ้นมาก่อน แล้วถึงประคองผู้เป็นมารดาลุกขึ้น “ท่านแม้ คราวนี้พวกเราเสียเปรียบมากถึงเพียงนี้ ย่อมต้องจำบทเรียนนี้ไว้ ต่อไปอย่าได้หาเรื่องเด็กไป๋จื่อนั่นอีก วันนี้นางแม้กระทั่งดึงนายอำเภอมาเป็นพวกได้ หากพวกเราหาเรื่องนางอีก นั่นไม่เท่ากับแกว่งเท้าหาเสี้ยนหรือ”หญิงชราเกลียดแค้นจนแทบจะกัดปากและฟันเหลืองๆ นางใช้ชีวิตมาจนมีอายุหลายสิบปี นับเป็นครั้งแรกที่ถูกตีหนักเช่นนี้ อีกทั้งยังถูกนางเด็กชั่วที่ตนตีมาตั้งแต่เล็กจนโตทำร้าย ไฟโทสะในใจของนางไม่มีทางสงบได้โดยสิ้นเชิงไป๋ต้าเป่าก็ประคองหลิวซื่อลุกขึ้นมาเช่นกัน ความโกรธเคืองของนางไม่ได้มากไปกว่าแม่สามี ในใจของนางคิดถึงเพียงหนึ่งร้อยตำลึงที่ไป๋จื่อถือไว้ในมือตอนจากไปนั่นเป็นเงินหนึ่งร้อยตำลึงเชียวนะ!หากยังไม่ได้แยกบ้าน หนึ่งร้อยตำลึงนี้ต้องเป็นของสกุลไป๋ แล้วยังต้องกังวลเรื่องเงินที่ต้าเป่าบอกว่าจะใช้แต่งงานอีกหรือนางเดินกะโผลกกะเผลกไปถึงข้างกาย
