ำไว้ว่าต้องซื้อผักมาด้วย บนโลกนี้ไม่มีอาหารที่กินได้โดยไม่ต้องเสียอะไรหรอกนะ”
เมิ่งหนานตะลึงงัน คำพูดสุดท้ายที่หูเฟิงพูดกับเขาช่าง…
ไป๋จื่อและหูจ่างหลินส่งเมิ่งหนานและองครักษ์จินไป พวกนางมองรถม้าที่งดงามเหมาะสม แล้วมองม้าที่องครักษ์จินจูงอยู่ จู่ๆ ไป๋จื่อก็กล่าวว่า “ใต้เท้าเมิ่ง ท่านให้องครักษ์จินนั่งรถม้ากลับไปได้หรือไม่”
“ทำไมหรือ” เมิ่งหนานไม่เข้าใจ
เด็กสาวชี้ม้าขององครักษ์จิน “ม้าตัวนี้ขายให้ข้าได้หรือไม่ ถึงแม้จะไม่มีม้าตัวนี้ พวกท่านก็กลับไปได้ กลับไปแล้วค่อยซื้ออีกสักตัว ส่วนม้าตัวนี้ขายให้ข้าเถิดเจ้าค่ะ”
เมิ่งหนานยิ้มถาม “เจ้าอยากได้ม้าหรือ เอาไปทำอะไร”
ไป๋จื่อกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “วันนี้ข้านั่งรถเทียมวัวไปที่ศาลาว่าการ ฟ้าเพิ่งสว่างก็ต้องออกเดินทางจากหมู่บ้านแล้ว ตอนนั้นเพิ่งยามเหม่าเท่านั้น แต่ตอนที่ข้าเร่งจากหมู่บ้านหวงถัวไปถึงจวนว่าการ กลับเป็นยามซื่อแล้ว รถเทียมวัวชักช้าและเสียเวลานัก ข้าจึงอยากซื้อม้าสักตัว แล้วค่อยขอให้ใครสักคนทำรถ วันหลังเข้าเมืองจะได้สบายขึ้นหน่อย”
