ในหุบเขาอันมืดมิด เฟิงอวี้แนบชิดกับหินผา หอบหายใจแรง เขามองไปบนฟ้า มองขึ้นไปจากเบื้องล่างเขาเหมือนอยู่ที่ก้นบ่อน้ำ มองท้องฟ้าอันคับแคบ สายลมกลิ่นคาวเลือดพัดอยู่ด้านบนไปตามเสียงภูตผีคร่ำครวญนัยน์ตาของเฟิงอวี้ฉายประกายสิ้นหวังเดิมทีเขาก็ไม่ได้มีพรสวรรค์อะไรมาก มาถึงก้าวนี้ได้ก็เพราะอาศัยพลังลึกลับภายในร่างกายทั้งหมด ทว่าพลังลึกลับนี้ก็ไม่ทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็วเช่นกัน อย่างน้อยในโลกแห่งนี้ เขาก็ดูธรรมดามาก กระทั่งเกือบตายอยู่หลายครั้ง“หรือว่าข้าจะต้องตายอยู่ที่นี่จริงๆ หรือ”เฟิงอวี้รู้สึกสิ้นหวัง ตอนนี้เขาได้แต่ใช้พลังลึกลับอำพรางกลิ่นอายของตนเอง แต่ถึงอย่างนั้น เขาจะซ่อนไปได้ถึงเมื่อไรกันอาการบาดเจ็บในตัวเขายังคงกำเริบอยู่ เขาไม่มีหนทางรักษาได้เลยเมื่อสายลมกลิ่นคาวเลือดพัดผ่านบนฟ้า แรงกดดันน่าพรั่นพรึงที่ครอบคลุมฟ้าดินก็หายไป เฟิงอวี้ล้มลงนั่งกับพื้นเขาอยู่ในเงามืดเหมือนกับแมลงที่ซ่อนในความมืด มองไม่เห็นแสงสว่างแม้แต่น้อยความเหนื่อยล้ารุนแรงขึ้น หนังตาหนักอึ้ง ขณะที่ใจลอยอยู่นั้นเขาเหมือนจมลงสู่แดนความฝัน เห็นคนในครอบครัวของตนเอง เป็นใบหน้าของคนที่เขาเกือบจะลืมไปแล้วไม่รู้ว่าผ่านไปน
