“หญิงชราผู้นี้ช่างไร้เกียรตินัก คำพูดเช่นนี้ก็พูดออกมาได้ นิสัยรักเงินยิ่งชีพของนาง เงินที่หามาได้ล้วนนับเสียหนึ่งรอบทุกวัน จะไม่รู้หรือว่ามีพวงเงินอยู่เท่าไร”
เมิ่งหนานหันไปมองไป๋จื่อ ก่อนจะถาม “พวกเจ้าเล่า พิสูจน์ที่มาของเงินสามสิบตำลึงนี้ได้หรือไม่”
ไป๋จื่อยิ้มกล่าว “แน่นอนเจ้าค่ะ เงินนี้เป็นของท่านลุงหู เขาย่อมพิสูจน์ได้”
เมื่อวานเย็นพวกเขาตกลงกันไว้แล้ว ย่อมรู้ว่าวันนี้ควรพูดอะไร ไม่ควรพูดอะไรต่อหน้าข้าราชการ
ลุงหูก้าวไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง เขาพูดกับเมิ่งหนานว่า “ใต้เท้า ข้าขอพูดตามตรงไม่ปิดบัง บ้านข้ายากจน ก่อนหน้านี้หาเงินไม่ได้อยู่เสมอ ทว่าไม่นานนักก่อนหน้านี้ บุตรชายของข้า หูเฟิง เขาขุดเจอโสมต้นหนึ่งโดยบังเอิญขณะล่าสัตว์ ข้าจึงนำโสมนี้ฝากท่านหมอลู่ในหมู่บ้าน ขอให้เขาช่วยขายแลกเงินมาใช้จ่ายในครอบครัวเล็กน้อย”
“โอ้ ขายได้เท่าไรเล่า” เมิ่งหนานเลิกคิ้ว
“ขายได้ทั้งหมดสองร้อยตำลึงขอรับ เรื่องนี้ท่านหมอลู่เป็นพยานให้ได้” ลุงหูกล่าว
สองร้อยตำลึง โสมต้นหนึ่งขายได้สองร้อยตำลึงเชียวหรือ
