ตอนที่ 107 รถเทียมม้าของศาลาว่าการ
เมิ่งหนานประสานมือคารวะนายอำเภอ “ใต้เท้า เดิมทีข้ากำลังจะตามแม่นางไป๋ไปตัดสินคดีที่หมู่บ้านหวงถัว ทว่ายังไม่ทันออกจากจวน ก็พบสาวใช้ของท่านกำลังไปตามหมอ แม่นางไป๋เป็นคนมีน้ำใจ เมื่อได้ยินว่าเป็นเรื่องของคุณชายน้อย จึงรีบมาในทันทีขอรับ”
นายอำเภอพยักหน้า ที่แท้เป็นเช่นนี้นี่เอง มิน่าเล่าถึงได้รวดเร็วเช่นนี้ และโชคดีที่รวดเร็วเช่นนี้ ไม่เช่นนั้นบุตรชายของเขาคงตตกอยู่ในอันตรายแล้ว
เขากล่าวกับสาวใช้ข้างกายว่า “ไป ไปหยิบเงินมาหนึ่งร้อยตำลึง มอบเป็นรางวัลให้แม่นางไป๋”
ไป๋จื่อรีบกล่าว “ใต้เท้า ข้าเพียงออกแรงน้อยนิดเท่านั้น ไม่กล้ารับรางวัลมากมายเช่นนี้จริงๆ เจ้าค่ะ”
นายอำเภอเห็นสีหน้าของนางซื่อสัตย์ พูดจาจากใจจริง ในใจของเขารู้สึกชอบใจนางยิ่งนัก จึงยิ้มกล่าว “สำหรับเจ้าเป็นการออกแรงน้อยนิด แต่สำหรับข้ากลับเป็นบุญคุณช่วยชีวิต ของรางวัลเล็กน้อยนี้ เจ้าอย่าได้ปฏิเสธอีกเลย”
เมิ่งหนานกล่าวต่อ “ใต้เท้ากล่าวถูกต้อง แค่หนึ่งร้อยตำลึงเล็กน้อย เทียบกับชีวิตของคุณชายแล้ว จะนับว่ามากมายอะไรกัน หากเจ้าไม่รับ เท่ากับเจ้าอยากให้ใต้เท้าติดหนี้น้ำใจเจ้าอย่างนั้นหรือ”
เด็กสาวลอบยิ้ม เมิ่งหนานผู้นี้เป็นคนแปลกนัก นางกับเขายังไม่สนิทสนมกันเลย เหตุใดจัดการให้เหมือนกับสนิทกันขนาดนั้น
“เช่นนั้นข้าก็ขอรับอย่างนบนอบ ดีกว่าปฏิเสธอย่างสุภาพเจ้าค่ะ”
นายอำเภอพนักหน้า แล้วสั่งสาวใช้ข้าง
