กาย “เตรียมรถเทียมม้าคันหนึ่ง ส่งแม่นางไป๋กลับบ้าน”
ไป๋จื่อย่อมขอให้เป็นเช่นนั้น นั่งรถเทียมวัวเสียเวลามากเกินไปจริงๆ คนอย่างใต้เท้าเมิ่งและองครักษ์จิน ย่อมขี่ม้าเดินทาง หากนางนั่งรถเทียมวัวกลับไป เกรงว่าเที่ยงวันคงจะยังไม่ถึง
“ขอบคุณใต้เท้ามากเจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าขอลา” ในใจนางรู้สึกร้อนรนอยู่บ้าง ยามนี้แล้ว คนสกุลไป๋ต้องไปก่อความวุ่นวายที่สกุลหูแน่นอน นางไม่อยู่ที่นั่น ไม่แน่ว่าจ้าวหลานจะถูกพวกนางทำให้อับอาย จ้าวหลานดีไปหมดเสียทุกอย่าง เสียก็แต่จิตใจดีเกินไป เผชิญหน้ากับคนเช่นสกุลไป๋ นางมีแต่เสียเปรียบเท่านั้น
รถม้าของศาลาว่าการย่อมไม่เหมือนกับรถม้าของคนธรรมดาทั่วไป เพราะกว้างขวาง นั่งสบาย ทั้งยังตกแต่งไว้สวยงามอย่างยิ่ง
นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้นั่งรถม้า ในใจรู้สึกคาดหวังทีเดียว
นางก้าวขึ้นรถโดยการเหยียบแท่นที่มีคนเตรียมไว้ให้ ทว่าก้นเพิ่งจะหย่อนลง ผ้าม่านด้านในที่ปิดไว้ก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง แสงอาทิตย์แยงตาส่องเข้ามาจากข้างนอก พร้อมด้วยกลิ่นหอมเข้มข้นสายหนึ่ง ไม่ต้องมองก็รู้ว่าเป็นใคร
คนผู้นี้ใบหน้าเน่าเปื่อย หากไม่ใช้เครื่องหอมกลบไว้ ใครจะกล้าอยู่ข้างกายเขากัน
และถึงจะเป็นเช่นนั้น นางก็ยังคงได้กลิ่นเหม็นเจือจางนั่นอยู่ดี
“ใต้เท้าไม่ขี่ม้าหรือเจ้าคะ” ไป๋จื่อมองเมิ่งหนานที่นั่งลงฝั่งตรงข้ามตนเอง ก่อนจะถาม
เมิ่งหนานชี้ที่ใบหน้าของเขา “เจ็บหน้า เมื่อลมพัดโดน ก็จะยิ่งเจ็บ”
สายตาของเขาจ้อ
