ตอนที่ 101 เจ้าขโมยเงิน
ลุงหูพยักหน้าทำตามคำกล่าวของนาง ก่อนจะหมุนกายไปหยิบเงินจากในห้อง
ไป๋จื่อพูดกับหูเฟิงอีกว่า “เจ้าให้พวกเขาเข้ามา” นางกวาดสายตามองอาหารเลิศรสที่อยู่บนโต๊ะครั้งหนึ่ง ก่อนจะพูดยิ้มๆ “พอจะทำให้พวกเขาโมโหได้พอดี ให้พวกเขาเห็นสักหน่อย ว่าข้ากับท่านแม่ออกจากสกุลไป๋แล้วมีชีวิตอย่างไร”
หูเฟิงมุ่นคิ้ว คิดในใจว่าเด็กคนนี้เห็นเขาเป็นคนรับใช้หรือไม่
แม้จะรู้สึกไม่พอใจ แต่ชายหนุ่มกลับยังคงลุกขึ้นออกจากโถงเรือนไปอย่างว่าง่าย
เขายืนอยู่ในเรือน มองคนสกุลไป๋ทั้งหมดด้วยสายตาเย็นชา แล้วกล่าวเสียงเรียบว่า “มาคุยข้างใน” ครั้นกล่าวคำง่ายๆ สี่คำนี้จบ เขาก็หมุนตัวเข้าไปในเรือน เกี๊ยวยังร้อนอยู่ หากเย็นเขาก็ไม่อยากกินแล้ว
ครั้นเข้าไปในเรือน เขาเห็นไป๋จื่อเทน้ำส้มสายชูสีดำลงในถ้วยใบเล็ก แล้ววางไว้ข้างๆ เกี๊ยว
“เกี๊ยวกับน้ำส้มสายชู เป็นของคู่กัน” ไป๋จื่อกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
“จริงหรือ” เขานั่งลง ก่อนจะหยิบจะเกียบคีบเกี๊ยวแป้งบางไส้หนาขึ้นมาชิ้นหนึ่ง จากนั้นก็จิ้มลงในน้ำส้มสายชู แล้วใส่เข้าไปในปาก
เมื่อฟันกัดตัวแป้งเกี๊ยวจนแตกออก รสชาติของน้ำส้มสายชูบนปลายลิ้นก็ผสมเข้าไปในไส้หมูและต้นหอม รสชาติเช่นนี้ เขาไม่รู้ว่าควรบรรยายอย่างไร เป็นรสอร่อยที่ไม่อาจจินตนาการได้
จ้าวหลานเห็นหูเฟิงมองเกี๊ยวพลางเหม่อลอย จึงรีบถาม “ไม่อร่อยหรือ”
หูเฟิงส่ายหน้า “ไม่ใช่ อร่อยมาก อร่อยกว่าสิ่งใดที่ข้าเคยกินมากนัก”
