ตอนที่ 93 เกี๊ยว
ไป๋จื่อนั่งลงข้างกายนาง จับมือของนางเอาไว้ ก่อนจะกล่าวทีเล่นทีจริงว่า “ท่านแม่ หรือว่าท่านไม่เชื่อข้าแล้ว ต่อจากนี้ชีวิตของพวกเราจะต้องดียิ่งขึ้น สองร้อยตำลึงเงินนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้น จากนี้ข้าจะหาเงินให้มากกว่านี้ ให้ท่านมีชีวิตที่ดีอย่างแท้จริง แค่เสื้อผ้าสองชุดจะเท่าไรกันเชียวเจ้าคะ”
จ้าวหลานซาบซึ้งเป็นอย่างยิ่ง นางจับมือของบุตรสาวไว้แน่น “ตกลง เด็กดี แค่เจ้ามีจิตใจเช่นนี้ แม่ก็พอใจแล้ว”
รุ่งสางของวันต่อมา ไป๋จื่อตื่นตั้งแต่เช้า หลังจากล้างหน้าล้างตาแล้วก็ไปทำอาหารเช้าที่บ้านของสกุลหูก่อน ตอนที่จ้าวหลานมาถึง โจ๊กสีขาวและผักเคียงส่งกลิ่นหอมก็อยู่บนโต๊ะแล้ว
ลุงหูหรี่ตาเป็นเส้นเล็กๆ ด้วยความเบิกบานใจ “ฝีมือของจื่อยาโถวไม่ธรรมดาจริงๆ เป็นโจ๊กขาวเหมือนกัน ทว่าเจ้าต้มแล้วกลับหอมเป็นพิเศษ ได้กลิ่นแล้วหิวนัก”
ไป๋จื่อวางถ้วยและตะเกียบไว้เรียบร้อยแล้ว ครั้นเห็นหูเฟิงไม่ออกมาจากในห้องเสียที นางจึงกล่าวด้วยความประหลาดใจ “หูเฟิงไปไหนหรือเจ้าคะ ทุกครั้งที่ข้าทำอาหาร เขามักจะมาที่โต๊ะตรงเวลา เหตุใดวันนี้ไม่เห็นเขา”
“เขาบอกว่าจะไปในเมืองกับพวกเจ้า ตอนนี้จึงไปเช่ารถเทียมม้าจากเฒ่าหลี่ เขาไม่ชอบเบียดเสียดกับผู้คน เพื่อไม่ให้เฒ่าหลี่ต้องลากคนอื่นด้วย ก็ทำได้เพียงแต่ต้องเช่ามา” ลุงหูยิ้มกล่าว
“เขาแปลกยิ่งนัก เบียดกันหน่อยคึกคักดีออก ยังได้พูดคุยคลายความกลัดกลุ้มกันด้วย” ไป๋จื่อเอ
