ตอนที่ 91 พู่หยกพระสังกัจจายน์
นางยื่นมือไปฉวยพู่หยกจากในมือของหลิวซื่อ มาไว้ในมือของตนเอง “สินเดิมของเจ้ารึ สกุลหลิวของพวกเจ้ายากจนถึงขนาดที่ว่าไม่มีข้าวกิน ยังมีสินเดิมเช่นนี้ให้เจ้า เจ้าคิดว่ากำลังหลอกผู้ใดอยู่”
หลิวซื่อมีสีหน้าไม่พอใจ ปากแข็งกล่าวว่า “แม้สกุลหลิวของพวกข้าจะยากจน แต่ก็ไม่ใช่คนขี้เหนียว พู่หยกชิ้นนี้เป็นสิ่งที่ตกทอดในสกุลหลิวของพวกข้า ให้ข้าเป็นสินเดิมแล้วมีอะไรแปลกหรือเจ้าคะ”
หญิงชราแค่นหัวเราะ “เช่นนั้นก็แปลกเกินไปแล้ว เพราะบ้านของพวกเจ้ายากจนนัก น้องชายของเจ้าอายุสามสิบกว่าแล้วถึงจะแต่งภรรยาได้ บิดามารดาของเจ้าลำเอียงถึงเพียงนั้น ให้ของดีเช่นนี้กับเจ้า แต่ให้น้องชายของเจ้าเป็นโสดเพราะความยากจนหรือ พูดเช่นนี้ออกมาก็ต้องมีคนเชื่อบ้างสิถึงจะถูก”
“สิ่งของนี้ เป็นสิ่งที่สกุลหลิวของค่าส่งทอดให้สตรี ไม่ใช่บุรุษ แน่นอนว่าย่อมเป็นของข้า มีปัญหาอะไรหรือไม่เจ้าคะ” หลิวซื่อกล่าวพร้อมหน้าแดง
แม่สามีถลึงตาใส่นางครั้งหนึ่ง จากนั้นก็กล่าวเสียงดัง “เจ้าใหญ่ เจ้ามาตรงนี้หน่อย”
เจ้าใหญ่ที่เดิมทีนั่งตากลมอยู่หลังลานบ้าน ได้ยินแล้วก็รีบเข้ามา “ท่านแม่เรียกข้าหรือ”
ฝ่ายมารดาถามอย่างตรงประเด็น “ตอนที่ภรรยาของเจ้าแต่งให้เจ้า นอกจากผ้าห่มไหมขาดๆ แล้ว ยังมีสินเดิมอื่นอีกหรือไม่”
ทันใดนั้นเจ้าใหญ่ก็ส่ายหน้า “ไม่มี นอกจากผ้าห่มขาดๆ ผืนหนึ่งแล้ว ก็ไม่มีของอย่างอื่นอีก อ้อ ยังมีเสื้อผ้าอีก
