ตอนที่ 89 ซาบซึ้ง
จ้าวหลานตอบ “มือของข้าไม่นานก็หายดีแล้ว คำพูดของท่านหมอลู่นั้น ล้วนเป็นคำขู่คนสกุลไป๋ ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะยอมแยกบ้านกับพวกข้าได้อย่างไร”
เดิมทีไม่ควรพูดเช่นนี้ออกมาในเวลานี้ ทว่าจ้าวหลานกลับปากไวนัก ไป๋จื่อทำได้เพียงกล่าวว่า “ท่านลุงหัวหน้าหมู่บ้าน ขอท่านเก็บเรื่องนี้เป็นความลับด้วยเจ้าค่ะ หากคนสกุลไป๋รู้เรื่องนี้เขา จะต้องเป็นเรื่องใหญ่โตอีกแน่ พวกข้าไม่เป็นไร กลัวแต่พวกเขาจะกล่าวโทษท่านหมอลู่ด้วยเหตุนี้ และถือโอกาสเบี้ยวหนี้ท่านหมอลู่ เช่นนั้นคงไม่ดีแน่”
หัวหน้าหมู่บ้านพยักหน้าหงึกหงัก “ข้าเข้าใจ วางใจเถอะ ข้าจะให้เรื่องนี้เน่าอยู่ในท้องข้า ไม่พูดกับผู้ใดทั้งนั้น” เขาหัวเราะโดยพลัน ความกังวลสุดท้ายในใจหายไปทั้งหมดอย่างไร้ร่องรอย
หลังจากหัวหน้าหมู่บ้านจากไป จ้าวหลานกับไป๋จื่อก็ถือกระเป๋าใบเล็กของพวกนางกลับไปที่เรือนไม้ ครั้นเปิดประตูเรือนไม้ พวกนางก็ต้องตกตะลึงกับภาพเบื้องหน้า
เรือนไม้ไม่ใช่เรือนไม้เช่นก่อนหน้าอีกต่อไป ข้าวของระเกะระกะที่กองอยู่ภายในถูกกำจัดออกไปจนหมดสิ้น ด้านในวางด้วยเตียงหลังหนึ่ง บนเตียงปูผ้าใหม่เอี่ยมเอาไว้ หมอนปักลายดอกไม้สองใบวางอยู่ตรงหัวนอนอย่างเป็นระเบียบ บนกำแพงยังมีหน้าต่างบานเล็กที่เพิ่งทำใหม่ และบนนั้นก็มีผ้าม่านห้อยอยู่ผืนหนึ่งด้วย
ในมุมเรือนยังวางด้วยแท่นไม้สองชั้น บนนั้นวางกะละมังไม้เอี่ยมอ่องสองใบ ทั้งยังมีโต๊ะเครื่องแป้งเล็กๆ ด้ว
