ตอนที่ 87 อยากแยกบ้านใจจะขาด
คนสกุลไป๋ไม่รู้สถานการณ์การสอบในโรงเรียนของไป๋เสี่ยวเฟิง บัดนี้เมื่อได้ยินไป๋จื่อพูดขึ้นมาก็ย่อมไม่เชื่อ ในสายตาของพวกเขานั้น ไป๋เสี่ยวเฟิงเป็นคนที่ในอนาคตจะทำงานราชการ ไม่มีทางผิดไปจากนี้
หลิวซื่อชี้หน้าต่อว่าไป๋จื่อ “นางเด็กชั่ว จะไปแล้วยังใส่ร้ายเสี่ยวเฟิงของพวกข้า เสียแรงที่ปกติเสี่ยวเฟิงของพวกข้าปฏิบัติดีกับเจ้า ช่างเป็นเด็กอกตัญญูที่เลี้ยงไม่เชื่องจริงๆ”
ปกติเสี่ยวเฟิงปฏิบัติดีกับนาง ฮ่าๆ…เรียกใช้นางไม่ต่างจากสาวใช้เนี่ยนะปฏิบัติดี ตอนเขากินข้าว แม้แต่โจ๊กนางก็ไม่ได้กิน ตอนที่เขานอนกลางวัน นางต้องยืนพัดวีให้เขาอยู่ข้างกายไม่หยุดย่อน ครั้นหยุดมือก็ทุบตีตำหนิ นี่เรียกว่าปฏิบัติดีได้หรือ
นางคร้านจะต่อปากกับหลิวซื่อ ไร้ความหมาย คนบ้านนี้พูดกลับดำให้เป็นขาวได้ ไม่รู้จักอับอายเลยสักนิด พูดจาไร้สาระกับพวกเขาไป ก็เปลืองแรงและน้ำลายเสียเปล่าๆ
จ้าวหลานประทับลายนิ้วมือลงบนหนังสือแล้ว หญิงชราก็ประทับลายนิ้วมือหลังจากไป๋เสี่ยวเฟิงพยักหน้าเช่นกัน จากนั้นทั้งสองไม่เกี่ยวข้องกันอีกต่อไป
ไป๋จื่อกลับเรือน หิ้วกระเป๋าที่เก็บไว้เรียบร้อยแล้วออกมา
หลิวซื่อพุ่งไปปลดกระเป๋าจากมือของไป๋จื่อ ก่อนจะเทกระจาดข้าวของข้างในออกมาต่อหน้าทุกคน นอกจากเสื้อผ้าเก่าขาดแล้ว ก็ไม่มีอะไรทั้งนั้น
เด็กสาวมองนางอย่างเย็นชา แล้วขึ้นเสียงกล่าวว่า “หลิวกว้าหัว เจ้าจำไว้ นี่เป็นความไร้มารยาทสุ