่ย
ลุงหูส่ายหน้า “เจ้าไม่รู้จักนิสัยของเขา แต่ไหนแต่ไรเขาไม่ชอบพูดคุยกับคบค้าสมาคมกับคนแปลกหน้า และไม่ชอบพูดจากับแปลกหน้าด้วย ยิ่งเกลียดเวลาคนแปลกหน้าเข้าใกล้เขา”
ไป๋จื่อคิดถึงใบหน้าเย็นชาของหูเฟิง ก่อนจะยักไหล่ “ก่อนหน้านี้เขาอาจจะมีนิสัยเช่นนั้น ครั้นสูญเสียความทรงจำไปจึงไม่อาจแก้ได้”
ลุงหูถอนหายใจด้วยเช่นกัน และไม่ได้พูดอะไรมากอีก
ทันใดนั้นก็มีเสียงเอี๊ยดอ๊าดของล้อรถเทียมวัวดังมาจากข้างนอก ลุงหูจึงรีบออกไปต้อนรับ แล้วกล่าวกับหูเฟิงที่เพิ่งเข้าประตูมาว่า “กลับมาแล้วหรือ ล้างหน้าล้างตาเร็วเข้า อาหารพร้อมหมดแล้ว”
เมื่อได้ยินว่าอาหารพร้อมแล้ว หูเฟิงก็เร่งฝีเท้าในทันที เขาผูกเชือกบนจมูกวัวไว้บนตอไม้ในลานบ้าน จากนั้นก็ตักน้ำออกมาจากในโอ่งกระบวยหนึ่ง ล้างมือและใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่ออย่างรวดเร็ว
อาหารเช้าเรียบง่ายมาก โจ๊กขาวเคียงด้วยผักดอง นางต้มโจ๊กได้ดีมาก นุ่มเนียนและหอมหวาน ส่วนผักเคียงเป็นผักที่เหลือจากในห้องครัว หลังจากลวกแล้วก็หั่นเป็นท่อนเล็กๆ แล้ว นางใช้น้ำมันและเครื่องปรุงต้มในหม้อร้อนๆ จนเป็นน้ำปรุงรส ครั้นเดือดแล้วก็ราดลงบนผักคลุกเคล้าสักหน่อย กลิ่นหอมไม่มีใครเกิน
หูเฟิงกินโจ๊กขาวสามถ้วยหมดรวดเดียว แม้เขาจะกินข้าวค่อนข้างมาก แต่อย่างมากก็กินไปแค่สองถ้วยเท่านั้น วันนี้กลับกินเสียสามถ้วย พอจะเห็นได้ว่าแรงดึงดูดจากผักเคียงของไป๋จื่อมีมากมายเพียงใด
ลุงหูยิ้มกล่าว “จื่อยาโถว ใ
