ครสอนเจ้าทำอาหารกัน เกรงว่าไม่ด้อยไปกว่าพ่อครัวใหญ่ของร้านอาหารในเมืองเลย”
ไป๋จื่อทำสีหน้าถ่อมตน “ที่ไหนกันเล่าเจ้าคะ ข้าเพียงลองผิดลองถูกด้วยตนเองก็เท่านั้น พวกท่านชอบก็ดีแล้วเจ้าค่ะ”
“อีกเดี๋ยวไปในเมือง ซื้อผักที่เจ้าทำอาหารได้ดีที่สุดกลับมาด้วย ในบ้านไม่มีผักแล้ว” หูเฟิงมองไป๋จื่อ สีหน้าจริงจัง
ผักที่นางทำอาหารได้ดีที่สุด เช่นนั้นก็มีถมไป ดีเหมือนกัน หลายวันนี้กินของพวกเขาเพียงอย่างเดียว ถึงตานางควรจะเลี้ยงอาหารบ้างแล้ว
“ได้ อีกเดี๋ยวไปในเมือง พวกเราไปตลาดก่อน ซื้อผักที่ทุกคนชอบกินมาสักหน่อย แล้วก็ซื้อข้าวกับแป้งด้วย วันพรุ่งนี้ข้าจะห่อเกี๊ยวให้พวกท่านกิน”
ลุงหูกับจ้าวหลานล้วนมีสีหน้าสงสัย “เกี๊ยวหรือ เกี๊ยวคือสิ่งใด”
คราวนี้ไป๋จื่อมีสีหน้างุนงง “พวกท่านไม่รู้จักเกี๊ยวหรือ ไม่เคยกินมาก่อนเลยหรือ” เกี๊ยวไม่ใช่อาหารที่มีมาแต่โบราณหรอกหรือ เหตุใดพวกเขาไม่รู้จักกัน
จ้าวหลานประหลาดใจเป็นที่สุด แม้แต่นางก็ไม่รู้จักสิ่งนี้ แล้วเหตุใดจื่อเอ๋อร์จึงรู้จัก “แม่ไม่เคยได้ยินมาก่อน เจ้ารู้จักสิ่งของอย่างเช่นเกี๊ยวได้อย่างไร”
……….
ตอนที่ 94 เด็กสาวกำลังพูดโกหกจ้าวหลานเต็มไปด้วยความสงสัย ตั้งแต่จื่อยาโถวฟื้นจากความตาย ไม่เพียงแต่นิสัยที่เปลี่ยนไปมาก ในสมองของนางก็เหมือนจะมีหลายอย่างเพิ่มขึ้นมาด้วยนางเลี้ยงลูกมาจนเติบใหญ่ ทุกวันทำอะไร กินอะไร ไปที่ใด นางล้วนรู้ดีดังนั้นนางจึงยิ่งแน่ใจ ว่าจื่อเอ๋
