อร์ไม่มีทางเรียนอะไรมาจากที่อื่นแน่นอนเช่นนั้นจู่ๆ เรื่องที่นางรู้เหล่านี้ นางไปเรียนมาจากที่ใดไป๋จื่อเห็นจ้าวหลานมองตนเองด้วยความสงสัยในแววตา จึงรีบหัวเราะแห้งๆ “ความจริงข้าไม่เคยกินเกี๊ยว ยังคิดว่าท่านลุงหูและหูเฟิงเคยกิน จึงได้คิดพูดโม้”ลุงหูยิ้มถาม “เช่นนั้นเจ้าพูดเร็ว ว่าเกี๊ยวนี้เป็นอย่างไรกันแน่”เด็กสาวกลอกตารอบหนึ่ง ก่อนจะกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ความจริงแล้วเป็นอย่างนี้เจ้าค่ะ มีครั้งหนึ่งข้าไปขุดผักป่า ตอนนั้นคนที่ขุดผักป่าที่เดียวกับข้ายังมีเด็กผู้หญิงอีกสองคน พวกนางไม่ใช่คนของหมู่บ้านหวงถัว บอกว่าเป็นหมู่บ้านจูๆ ลี่ๆ อะไรสักอย่าง ข้าไม่ได้จำในตอนนั้น พวกนางน่าจะเกิดหิวขึ้นมา จึงเริ่มพูดถึงอาหารบางอย่าง เวลานั้นข้าหิวเช่นกัน จึงลอบฟังพวกนางคุยกัน พวกนางบอกว่าสิ่งที่อร่อยที่สุดที่เคยกินในชีวิตนี้ ก็คือเกี๊ยว ทั้งยังบอกวิธีทำเกี๊ยวอีกด้วย ขณะนั้นข้ารู้สึกอยากกินเหลือเกิน น้ำลายเปียกเสื้อผ้าเต็มไปหมด”ครั้นเห็นท่านแม่และลุงหูหัวเราะ นางก็พูดต่ออีก “ตอนนั้นข้าแอบสาบาน ว่าต่อไปจะต้องทำเกี๊ยวให้ได้สักครั้ง กินกับท่านแม่”ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง ในใจของจ้าวหลานเต็มไปด้วยความละอาย แต่ก่อนที่บุตรสาวไปขุดผักป่า ทุกครั้งล้วนถูกคนสกุลไป๋ไล่ไปทั้งที่ท้องยังว่าง กลับมาก็อาจจะไม่มีข้าวกลางวันกิน เมื่อตกเย็น หากโชคดีก็จะได้กินโจ๊กเหลวๆ ที่มีข้าวอยู่บ้าง หากโชคไม่ดี ก็เหลือเพียงน้ำข้าวหรือน้ำผักเท่
