กินอะไร”“กินๆๆ เจ้ารู้จักแต่กิน ยังไม่รีบไปเก็บกวาดอีก” หลิวซื่อเห็นสีหน้าแม่สามีไม่ค่อยดีนัก จึงรีบลากลูกชายเดินไป จะได้ไม่เป็นการหาเหาใส่หัว…หลังจากไป๋จื่อและจ้าวหลานออกจากสกุลไป๋ พวกนางก็ตรงไปยังบ้านของหูจ่างหลินไป๋จื่อปรึกษากับหูจ่างหลินไว้ก่อนหน้าแล้ว หลังจากพวกนางแยกบ้านกับสกุลไป๋ จะขออาศัยอยู่ที่เรือนไม้ที่บ้านพวกเขาก่อนระยะหนึ่งหูจ่างหลินเห็นพวกนางหอบกระเป๋าผ้าเข้ามา จึงยิ้มกล่าวในทันที “เรียบร้อยแล้วหรือ”เด็กสาวพยักหน้า “เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ พวกข้าแยกบ้านกับสกุลไป๋แล้ว ต่อไปไม่เกี่ยวข้องกันอีก”ขณะเดียวกัน ท่านหัวหน้าหมู่บ้านผ่านสกุลหูพอดี เห็นไป๋จื่อและจ้าวหลานกำลังยืนอยู่ในลานบ้านสกุลหู จึงเข้ามาด้วยเช่นกัน เขาถามจ้าวหลานว่า “จ้าวหลาน เจ้ามีแผนการต่อจากนี้หรือยัง”จ้าวหลานจะมีแผนการอะไรได้ ตอนนี้นางล้วนเชื่อฟังบุตรสาว บุตรสาวว่าอย่างไรก็ว่าตามนั้นนางส่ายหน้า “ท่านอย่าถามข้าเลยเจ้าค่ะ ถามจื่อเอ๋อร์ดีกว่า นางวางแผนไว้เรียบร้อยแล้ว”หัวหน้าหมู่บ้านเลิกคิ้ว ก่อนจะมองไปทางไป๋จื่อ “จื่อยาโถว รีบพูดมาเร็ว ต่อจากนี้พวกเจ้าสองแม่ลูกจะทำอย่างไร”ไป๋จื่อกำลังอยากพูดเรื่องนี้กับหัวหน้าหมู่บ้าน เขาก็มาหาถึงที่ด้วยตนเอง ประหยัดเวลานางได้พอดี“ท่านลุงหัวหน้าหมู่บ้าน ตอนนี้พวกข้าไม่มีแม้แต่ที่อยู่อาศัย ทำได้เพียงอาศัยอยู่ในเรือนไม้ของบ้านท่านลุงหูไปก่อน ทว่าก็ไม่อาจอาศัยอยู่ที่บ้านของท่านลุง
