ห้ไม่ได้ บัดนี้จ้าวหลานไม่ใช่คนสกุลไป๋ของพวกข้าอีกแล้ว เงินรักษาบาดแผลนี้ เจ้าต้องไปเอาจากนาง จะเอาจากข้าไม่ได้”
หมอลู่รู้ว่านางจะมาไม้นี้ ในใจเตรียมตัวไว้นานแล้ว เขาพูดตอบว่า “ท่านพูดเช่นนี้ก็ใช่ว่าไม่มีเหตุผล ช่างเถิด สองตำลึงเงินข้าไปเอาจากนางก็ได้ แต่สี่ตำลึงเงินของเจ้าใหญ่ ท่านอย่าได้ปฏิเสธ นี่คงจะไปเอาจากจ้าวหลานไม่ได้กระมัง”
หญิงชราพูดไม่ออกในทันที เจ้ารองได้รับบาดเจ็บ นั่นเป็นฝีมือของหูเฟิง ย่อมไม่เกี่ยวข้องกับจ้าวหลาน
หมอลู่แค่นหัวเราะเสียงเบา ก่อนจะถือล่วมยาก้าวเท้าจากไป
คนที่มองดูความคึกคักเห็นว่าไม่มีอะไรให้ดูแล้ว ก็พากันกระจายออกไปเป็นกลุ่ม มีเพียงช่างไม้เหลืออยู่สองสามคน “แม่เฒ่า ในบ้านท่านพังเสียหายจนมีสภาพเช่นนี้ เกรงว่าจะต้องทำเครื่องเรือนใหม่เสียแล้ว พวกเราล้วนเป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน หากให้พวกข้าทำให้ ก็จะลดราคาให้ท่านถูกหน่อย เป็นอย่างไร”
……….
ตอนที่ 88 ซื้อที่กาใดยังไม่เปิด กลับยกกานั้น[1]เสียจริงๆ หญิงชรากำลังกลัดกลุ้มเรื่องนี้ เมื่อช่างไม้เอ่ยขึ้นมา นางก็โมโหจนต้องก่นด่าออกไปช่างไม้เหล่านั้นทำให้หญิงชราโมโหเขาแล้ว คราวนี้ถึงได้รีบร้อนจากไปนางมองสภาพเละเทะภายในเรือนรอบหนึ่ง บัดนี้นางมีความคิดอยากตายด้วยซ้ำ เพราะไม่เหลืออะไรทั้งนั้น ทุกอย่างพังเสียหายสิ้นไป๋ต้าเป่าเข้าไปวนดูในเรือนรอบหนึ่ง ก่อนจะออกมาพูดกับหญิงชราว่า “ท่านย่า หม้อชามล้วนเสียหาย แล้ววันนี้พวกเราจะ
