้านกับสกุลไป๋ จะขออาศัยอยู่ที่เรือนไม้ที่บ้านพวกเขาก่อนระยะหนึ่ง
หูจ่างหลินเห็นพวกนางหอบกระเป๋าผ้าเข้ามา จึงยิ้มกล่าวในทันที “เรียบร้อยแล้วหรือ”
เด็กสาวพยักหน้า “เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ พวกข้าแยกบ้านกับสกุลไป๋แล้ว ต่อไปไม่เกี่ยวข้องกันอีก”
ขณะเดียวกัน ท่านหัวหน้าหมู่บ้านผ่านสกุลหูพอดี เห็นไป๋จื่อและจ้าวหลานกำลังยืนอยู่ในลานบ้านสกุลหู จึงเข้ามาด้วยเช่นกัน เขาถามจ้าวหลานว่า “จ้าวหลาน เจ้ามีแผนการต่อจากนี้หรือยัง”
จ้าวหลานจะมีแผนการอะไรได้ ตอนนี้นางล้วนเชื่อฟังบุตรสาว บุตรสาวว่าอย่างไรก็ว่าตามนั้น
นางส่ายหน้า “ท่านอย่าถามข้าเลยเจ้าค่ะ ถามจื่อเอ๋อร์ดีกว่า นางวางแผนไว้เรียบร้อยแล้ว”
หัวหน้าหมู่บ้านเลิกคิ้ว ก่อนจะมองไปทางไป๋จื่อ “จื่อยาโถว รีบพูดมาเร็ว ต่อจากนี้พวกเจ้าสองแม่ลูกจะทำอย่างไร”
ไป๋จื่อกำลังอยากพูดเรื่องนี้กับหัวหน้าหมู่บ้าน เขาก็มาหาถึงที่ด้วยตนเอง ประหยัดเวลานางได้พอดี
“ท่านลุงหัวหน้าหมู่บ้าน ตอนนี้พวกข้าไม่มีแม้แต่ที่อยู่อาศัย ทำได้เพียงอาศัยอยู่ในเรือนไม้ของบ้านท่านลุงหูไปก่อน ทว่าก็ไม่อาจอาศัยอยู่ที่บ้านของท่านลุงหูไปได้ตลอดเช่นกัน พวกข้าอยากสร้างบ้านเป็นของตนเองสักหลัง ไม่รู้ว่าท่านหัวหน้าหมู่บ้านจะจัดสรรที่ดินสำหรับอาศัยให้พวกข้าสักผืนหรือไม่”
หัวหน้าหมู่บ้านลำบากใจในทันที ที่ดินสำหรับอยู่อาศัยในหมู่บ้านมีอยู่มาก ทว่าก็ใช่ว่าจะจัดสรรให้ผู้ใดตามใจชอบได้
จ้าวหลานและไป๋จื่อก็
