นับว่าเป็นคนหมู่บ้านหวงถัวเช่นกัน วันนี้แยกบ้านกับสกุลไป๋แล้ว แต่กลับไม่มีส่วนแบ่งบ้าน ว่ากันตามเหตุผลแล้ว หากพวกนางต้องการที่ดินสำหรับอยู่อาศัย นั่นก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล ทว่าจะรับที่ดินนี้ไปเปล่าๆ ไม่ได้ ต้องใช้เงินแลก และเงินนี้จะต้องจ่ายให้ราชสำนัก
ไป๋จื่อเห็นท่าทางลำบากใจของหัวหน้าหมู่บ้าน จึงกล่าวในทันที “ข้าขอไม่ปิดบังท่านลุงหัวหน้าหมู่บ้าน ช่วงก่อนข้าขุดสมุนไพรจากในเขาได้จำนวนหนึ่ง หลายวันก่อนไหว้วานท่านหมอลู่ช่วยนำไปขายในเมือง ขายได้เงินมาจำนวนหนึ่ง แม้จะไม่มาก ทว่าซื้อที่ดินสักผืนก็น่าจะเพียงพอ”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หัวหน้าหมู่บ้านก็ตาเป็นประกายโดยพลัน อดไม่ได้ที่จะยิ้ม “เด็กคนนี้นี่ ดูท่าทางจะหาทางหนีทีไล่ไว้ก่อนแล้ว ก่อนหน้านี้ข้ายังเป็นห่วงว่าพวกเจ้าสองแม่ลูกจะอยู่ต่อไปได้หรือไม่ ตอนนี้ข้าคงเป็นห่วงเสียเปล่าแล้ว”
เด็กสาวก็ยิ้มเช่นกัน “ไม่นับว่าเป็นห่วงเสียเปล่าหรอกเจ้าค่ะ หากไม่มีคนดีเช่นท่านลุงหัวหน้าหมู่บ้านและท่านลุงหูคอยช่วย วันข้างหน้าพวกข้าต้องลำบากมากเป็นแน่”
“จริงสิ พวกข้าไม่เพียงต้องการซื้อดินสำหรับอยู่อาศัย ยังอยากซื้อที่นาจำนวนหนึ่งด้วยเจ้าค่ะ หากมีบ้านแต่ไม่มีที่นา วันข้างหน้าย่อมไม่อาจมีชีวิตต่อไปได้”
หัวหน้าหมู่บ้านฟังแล้วก็พยักหน้า “ไม่มีปัญหาหรอก ที่ดินสำหรับอยู่อาศัยและที่นาก็มีอยู่ ข้าจะพูดกับเบื้องบนให้เก็บเงินจากพวกเจ้าน้อยหน่อย พวกเจ้าจะได้ไม่ลำบา
