มหัวหน้าหมู่บ้านว่า” หยางซื่อเกินย่อมพยักหน้า
หญิงชราลังเลเล็กน้อย เรื่องนี้ไม่อาจเกิดขึ้นโดยไม่มีมูลเหตุ แม้แต่หยางซื่อเกินก็รู้ ไม่มีเหตุผลที่จะต้องลือกันไปมั่วๆ หากเป็นจริงดังนั้น เช่นนั้นยี่สิบสองตำลึงเงินก็ต้องลอยไปแล้ว
ทว่าสถานการณ์ในเวลานี้ เหมือนว่านางจะบอกปฏิเสธไม่ได้แล้ว
ทำได้เพียงทำหน้าหนาตอบว่า “เรียกก็เรียก ใครกลัวกัน?”
นางขยิบตาให้หลิวซื่อที่อยู่ข้างๆ กล่าวว่า “ยังตะลึงลานอะไรอยู่อีก รีบไปเรียกท่านหมอลู่มา”
หลิวซื่อและหญิงชราเป็นแม่สามีและลูกสะใภ้กันมาเกือบยี่สิบปีแล้ว ขยิบตาเพียงครั้งเดียวก็เข้าใจ นางรีบตอบรับ ทว่าขณะกำลังจะออกไป กลับเห็นท่านหมอลู่เบียดฝูงชนเข้ามาพอดี
ท่านหมอลู่ยิ้ม “ข้าเพิ่งกลับมาจากในเมือง เห็นพวกเจ้าที่นี่มีเรื่องคึกคัก จึงเข้ามาดูสักหน่อย ไม่คิดเลยว่าจะได้ยินคนเรียกชื่อข้าพอดี ช่างบังเอิญเสียจริง”
สีหน้าของหญิงชราและหลิวซื่อผิดไปจากปกติในทันที ความสัมพันธ์ของพวกเขาและท่านหมอลู่ไม่นับว่าดีนัก ทั้งยังติดเงินสองตำลึงอีก คราวนี้เขามาที่นี่ก่อนที่จะตกลงกันเสียอีก หากตรวจดูแล้วไป๋จื่อมีความผิดปกติอะไรจริงๆ เช่นนั้นจะทำอย่างไรดี?
……….
ตอนที่ 84 คืนเงินขณะที่นางคิดว่าต้องบอกว่าไป๋จื่อไม่อยู่บ้านหรือไม่ กลับเห็นไป๋จื่อและจ้าวหลานออกมาจากในเรือนไม้แล้วตั้งนานไม่ออกมา แต่ออกมาเอาเสียตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าอยากให้นางดูไม่ดีในใจหญิงชรายิ่งเกลียดแค้นไป๋จื่อมากยิ่
