หญิงชราชำเลืองมองนางครั้งหนึ่ง ก่อนจะกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์นัก “เหตุใดเจ้าเลอะเลือนเช่นนี้? สามวันหลังจากนี้สกุลหยางจะมารับนางไปแล้ว หากตอนนี้เจ้าตีนาง แล้วสามวันหลังจากนี้จะมอบนางให้เขาได้อย่างไร? สมองของเจ้ามีปัญหาหรือ?”
หลิวซื่อเข้าในใจทันที ที่แท้แม่สามีกำลังคิดคำนวณเรื่องนี้ มิน่าเล่าถึงไม่ให้พวกเขาลงมือ ช่างเถิด ทนอีกสักสามวัน เพราะสามวันหลังจากนี้ สกุลไป๋จะไม่มีเด็กน่าตายผู้นี้อีกต่อไป และจะไม่มีผู้ใดต่อกรกับนาง
เวลาเย็นย่ำ ริมแม่น้ำสายเล็กตรงหน้าหมู่บ้านมีคนรวมตัวกันอยู่เต็มไปหมด บุรุษอาบน้ำและเล่นน้ำอยู่ตรงต้นน้ำ ส่วนสตรีซักผ้าและพูดคุยอยู่ที่ปลายน้ำ ริมแม่น้ำในกลางฤดูร้อนเช่นนี้เย็นสบายที่สุด ไม่ว่าจะมีเสื้อผ้าต้องซักหรือไม่ สตรีส่วนใหญ่ล้วนมาเดินเล่นที่นี่ในเวลานี้ หากไม่ซักเสื้อผ้า เช่นนั้นพูดคุยเล่นกันก็พอ
“เจ้าได้ยินมาหรือไม่ คราวนี้จื่อยาโถวจากสกุลไป๋ ถูกท่านย่าและหลิวซื่อทำร้ายจนน่าเวทนาเชียวล่ะ”
“เพราะเหตุใดกัน ไม่ใช่ว่านางฟื้นจากความตายมาหรือ? เช้าวันนี้ยังเห็นนางและจ้าวหลานเดินอยู่ในหมู่บ้านอยู่เลย เหตุใดเกิดเรื่องอีกแล้วเล่า”
“ข้าได้ยินมาว่า รอบนี้ไป๋จื่อบาดเจ็บหนักนัก แม้จะรอดชีวิตกลับมาได้อย่างยากลำบาก ทว่าไม่อาจให้กำเนิดลูกได้อีก ต่อไปจะแต่งงานได้อย่างไร เจ้าว่าน่าเวทนาหรือไม่เล่า?”
