ซื่อเองคิดจะกินบ้างสักคำ เจ้าใหญ่ก็เรียกนางอีก ให้นางรีบป้อนเขา กลัวว่าหากตนเองกินช้า เจ้ารองและฟู่กุ้ยจะกินเนื้อจนหมด
หลิวซื่อก็ร้อนใจเช่นกัน สุดท้ายแล้วนางกินไปไม่ถึงสองคำ ชามใส่เนื้อขนาดใหญ่ก็เกือบจะเห็นก้นแล้ว เจ้ารองคีบเนื้อใส่ถ้วยตนเองอย่างเอาเป็นเอาตาย ทว่ายังไม่ลืมคีบใส่ถ้วยของไป๋ฟู่กุ้ยด้วย
ไป๋ต้าเป่าและไป๋เสี่ยวเฟิงไม่ได้กินเนื้อสัตว์มานานแล้ว บัดนี้เห็นเนื้อเข้า ไหนเลยจะยังเห็นบิดามารดาอยู่ในสายตา หญิงชรายิ่งเห็นแก่ตัว ในถ้วยตนเองมีเนื้อกองอยู่จนเต็ม แต่ก็ยังไม่ลืมคีบจากในชามขนาดใหญ่มาใส่ปากทีละชิ้น
หลิวซื่อร้อนรนแล้ว นางยื่นตะเกียบไปคีบเนื้อผัดไฟแดงชิ้นสุดท้ายในชามขึ้นมา ครั้นเพิ่งคิดจะใส่ปากตนเอง เจ้าใหญ่กลับเรียกนาง “เอาไปไหนล่ะ ปากข้าอยู่ที่นี่”
……….
ตอนที่ 78 เนื้อผัดไฟแดงหลิวซื่อไม่ยอม “เจ้ามันคนใจร้าย ข้ายังไม่ได้กินสักคำ เอาแต่ป้อนเจ้ากิน เนื้อชิ้นสุดท้ายนี่จะไม่ให้ข้ากินเลยหรือ?”เจ้าใหญ่กวาดสายตามองถ้วยของเจ้ารอง ในนั้นยังมีเนื้ออยู่ไม่น้อย จึงกล่าวว่า “เจ้ารอง เหตุใดเจ้าถึงคีบไปมากถึงเพียงนั้น ยังไม่แบ่งให้พี่สะใภ้ของเจ้าอีก”เจ้ารองคร้านจะสนใจเขา จึงยกถ้วยกลับห้องไป ส่วนไป๋ฟู่กุ้ยเห็นบิดาจากไปแล้ว ก็รีบยกถ้วยออกจากโต๊ะเช่นกันเมื่อครู่เจ้ารองและไป๋เสี่ยวเฟิงสนใจเพียงแต่กิน ไม่ได้เก็บเนื้อไว้ในถ้วยสักชิ้น คราวนี้ในชามไม่มีเนื้อแล้ว พวกเขาจึงมองไปยังหญิงชราตาปริบๆ
