“ท่านย่า ข้ายังกินไม่อิ่มเลย” ไป๋เสี่ยวเฟิงกล่าว“ใช่ขอรับท่านย่า ครั้งหน้าซื้อเนื้อเยอะๆ หน่อย น้อยเช่นนี้จะไปกินอิ่มได้อย่างไรกัน” ไป๋ต้าเป่าก็กล่าวเช่นกันไป๋ต้าเป่าเป็นหลานชายคนโตของสกุลไป๋ ไป๋เสี่ยวเฟิงเป็นความหวังในอนาคตของสกุลไป๋ ปกติหลานชายสองคนล้วนเป็นที่รักใคร่ของหญิงชรา โดยเฉพาะไป๋เสี่ยวเฟิง นั่นนับเป็นแก้วตาดวงใจของนางได้เลยทีเดียวครั้นเห็นหลานชายทั้งสองคนเอ่ยปาก หญิงชราก็แบ่งเนื้อในชามให้ครึ่งหนึ่งโดยไม่ว่าอะไร ไป๋เสี่ยวเฟิงได้สามชิ้น ไป๋ต้าเป่าได้สองชิ้นส่วนหลิวซื่อได้แต่มอง ไม่ได้แม้แต่ครึ่งชิ้นเวลานี้ไป๋จื่อและจ้าวหลานกลับมาแล้ว เด็กสาวไปส่งจ้าวหลานกลับเรือนไม้ก่อน ส่วนตนเองสะพายตะกร้าผักป่าที่ท่านลุงหูให้มาครึ่งหนึ่งไปให้หญิงชรานางได้กลิ่นเนื้อผัดไฟแดงตั้งแต่ยังไม่ได้เข้าไปเรือน ในใจนางลอบแค่นหัวเราะ พวกเขากินเนื้อกันตอนที่นางและท่านแม่ไม่อยู่บ้าน บัดนี้เกรงว่าแม้แต่น้ำมันเนื้อก็คงไม่เหลือให้พวกนางแม้สักหยดกระมังไป๋จื่อสาวเท้าเข้าเรือนใหญ่ ก่อนจะวางตะกร้าลง แล้วก้าวเร็วๆ ไปที่หน้าโต๊ะ นางกล่าวพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า “หอมจังเลย วันนี้กินอะไรกันหรือเจ้าคะ”หลิวซื่อเห็นนางเดินมาที่โต๊ะ ก็รีบเทน้ำมันที่เหลืออยู่ในชามน้อยนิดใส่ในถ้วนของตนเองทั้งหมดเด็กสาวเห็นชามกับข้าวที่สะอาดราวกับถูกสุนัขเลีย จึงขมวดคิ้วถาม “เหตุใดกินหมดแล้วเล่า ข้ากับท่านแม่ยังไม่ได้กินเลย”หญิงชรารีบยัดเนื
