หัวใจของเขาตื่นเต้นฮึกเหิม ทั้งยังรู้สึกซาบซึ้งอย่างที่ยากจะอธิบายเป็นคำพูดเขาเคยลองจินตนาการความเป็นไปได้มากมายที่จะเกิดขึ้นยามตนเองพบหน้ามรรคาจารย์ แต่เขาคิดไม่ถึงอย่างสิ้นเชิงว่ามรรคาจารย์จะปฏิบัติต่อเขาอย่างเมตตาเช่นนี้ เขาไม่แม้แต่จะเอ่ยถึงบุญคุณความแค้นในอดีต ทำเอาไท่ซั่งคุนหลุนรู้สึกละอายใจในตนเองยิ่งหวนนึกถึงความกล้าหาญยามมรรคาจารย์เผชิญหน้ากับมหันตภัยแห่งการคืนชีพ เขาก็ตระหนักว่ามรรคาจารย์คงไม่เห็นเรื่องเจ็ดสิบสองถ้ำเทวะอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย หรือแม้แต่มรรคาอริยะก็ด้วยบางที สิ่งที่มรรคาจารย์ให้ความสำคัญก็คือภาพรวมของวิถีเซียน มิใช่การต่อสู่ชั่วครั้งชั่วคราว“วิถีไร้ใจเหนือสรรพสิ่ง…ข้าจะต้องทำให้สำเร็จให้จงได้!”ไท่ซั่งคุนหลุนคิดอย่างแน่วแน่ เขาครอบครองพลังของมหามรรคาหลายชนิด ครานี้ถึงเวลาสร้างมหามรรคาที่แท้จริงของตนเองเสียทีวิถีเหนือสรรพสิ่งอันก่อนแนวทางคลุมเครือเกินไป วันนี้ได้พบมรรคาจารย์ ในที่สุดเขาก็ตามหาหนทางของตนเองพบแล้ว แม้ว่าแนวทางนี้ตัวเขาจะเป็นคนเสนอความคิดขึ้นมาเองแต่หากไม่มีเคล็ดวิชาที่มรรคาจารย์ถ่ายทอดให้ เขาคิดว่าเขาคงไม่มีวันทำให้มันเป็นจริงได้ไท่ซั่งคุนหลุนเหินร่
