น้าจ้าวหลานในสกุลไป๋สักเท่าไร ทว่าก็ไม่เคยรังแกจ้าวหลานอย่างไม่มีศีลธรรมเช่นแม่สามีและสะใภ้ใหญ่ ยิ่งไม่เคยลงไม่ลงมือกับเด็กสาวไป๋จื่อ ทว่าบัดนี้นางต้องแบกชื่อเสียนี้ไว้เช่นกัน ในใจย่อมต้องรู้สึกโกรธนางถลึงตามองชาวบ้านเหล่านั้นครั้งหนึ่ง ก่อนจะยกกะละมังไม้กลับบ้านไปอย่างรวดเร็ว ครั้นเข้าประตูไปก็ต่อว่าเจ้ารองที่ยืนบิดขี้เกียจอยู่ในลานบ้าน “สิ่งของที่ไม่มีประโยชน์ รู้จักแต่กินๆ นอนๆ เวลาป่านนี้แล้ว ทุกคนล้วนขยันขันแข็ง ทำงานในที่นาเสร็จกลับมากันแล้ว”เจ้ารองถูกนางต่อว่าจนหน้าบึ้ง สตรีนางนี้ป่วยกระมัง ถึงได้ต่อว่าเขาตั้งแต่เช้า น่าแปลกนัก“มองข้าทำไม? ข้าด่าเจ้าแล้วผิดหรือ? ข้าจางซูเหมยตาบอดจริงๆ ถึงได้แต่งให้กับบุรุษเช่นเจ้า”วันนี้ถูกจางซื่อต่อว่าเสียยกหนึ่ง เจ้ารองงุนงงโดยสิ้นเชิง ไม่รู้ว่าวันนี้เกิดลมบ้าอะไรขึ้น“ภรรยา ข้าว่าเจ้าจะด่าข้าก็ได้ แต่อย่างน้อยบอกข้าหน่อยว่าเพราะเหตุใด ต่อว่าข้าอย่างไม่มีเหตุผล ช่างน่าแปลกเสียจริง”จางซื่อแค่นหัวเราะ ก่อนจะโยนกะละมังไม้ในมือลงบนพื้น มือข้างหนึ่งเท้าสะเอว ส่วนมืออีกข้างหนึ่งชี้เจ้ารอง “น่าแปลกรึ? ข้าว่าเจ้าต่างหากที่แปลก ภรรยาเจ้าถูกคนชี้หน้าต่อว่าอยู่ข้างนอก เจ้าเป็นผู้ชายของข้า แต่เจ้าอยู่ที่ใด? ตอนที่ในบ้านยากจนไม่เหลืออะไรกิน เจ้าเป็นบุรุษ เหตุใดเจ้าไม่ไปคิดจัดการ แต่ชอบให้ภรรยาอย่างข้าผู้นี้กลับบ้านแม่ไปยืมเสบียง เจ้ายังมีเกียรติอยู่หรือ
