ไม่?”คราวนี้เจ้ารองนับว่าเข้าใจแล้ว เดิมทีนางไม่ได้รับความเป็นธรรมจากข้างนอก บัดนี้กลับมาถึงได้ระบายอารมณ์กับเขา“ใครกล้าชี้หน้าต่อว่าเจ้า? เจ้าบอกข้ามา ข้าจะไปแก้แค้นให้เจ้าเอง”
ตอนที่ 68 ชี้หน้าต่อว่า
ภายใต้สายตาคมกริบราวกับมีดของหญิงชราและหลิวซื่อ สองแม่ลูกสะพายตะกร้า พากันออกจากลานบ้านไปทีละก้าว นอกลานบ้านเป็นเส้นทางหลักในหมู่บ้าน บ้านเรือนของทุกคนล้วนสร้างเลียบเส้นทางนี้ รถเทียมวัวลากธัญพืชยามเก็บเกี่ยวกลับมาจะได้สะดวกขึ้นบ้าง
บัดนี้ยังเช้าอยู่ ชาวบ้านในหมู่บ้านไม่น้อยต่างก็แบกหามอุปกรณ์การเกษตรเดินอยู่ในทุ่งนานอกหมู่บ้าน ครั้นเห็นสภาพน่าเวทนาของสองแม่ลูก ทุกคนล้วนหยุดฝีเท้าสอบถาม
“จื่อยาโถว พวกเจ้าสองแม่ลูกมีสภาพเช่นนี้ เหตุใดยังออกมาอีกเล่า”
ไป๋จื่อกล่าวพร้อมตาแดงๆ “ในบ้านไม่มีผักป่าแล้ว ท่านย่าให้พวกข้าไปขุดผักป่า ท่านลุงท่านอา ขอบคุณพวกท่านที่เป็นห่วง พวกข้าต้องไปแล้ว ไม่เช่นนั้นกลับมาช้าเกินไปจะถูกตำหนิอีก” เดิมทีเด็กสาวอ่อนแออย่างยิ่ง บนใบหน้าเล็กที่ผอมซูบเต็มไปด้วยรอยแผล ในดวงตาที่งดงามปกคลุมไปด้วยน้ำตา เมื่อเห็นแล้วดูน่าสงสารยิ่งนัก
พวกคนในหมู่บ้านมองเงาหลังของสองแม่ลูกที่เดินกะโผลกกะเผลก พากันถอนใจและส่ายหน้า “เป็นเด็กดียิ่งนัก เหตุใดคนสกุลไป๋ถึงใจร้ายเช่นนี้นะ”
“นั่นน่ะสิ ลูกบ้านนั้นขี้เกียจตัวเป็นขน ไม่มีใครทำงานเป็นสักคน ที่ดินหรือที่นา ในบ้านหรือนอกบ้าน ล้วนมีแต่สอ
