กป่า แต่ใครจะรู้ว่าจะเกิดเรื่องขึ้น ทำให้เสียเวลาเช่นนี้หญิงชรากล่าวกับหลิวซื่อ “เจ้าไปบอกนางเด็กน่าตายผู้นั้น ให้พรุ่งนี้นางไปขุดผักป่าแต่เช้า มีมือมีเท้า ยังคิดจะกินข้าวและอาศัยอยู่โดยไม่ทำงานหรืออย่างไร”ครั้นหลิวซื่อนึกถึงแรงเหมือนสุนัขป่าของไป๋จื่อ นางก็รีบส่ายหน้า “ท่านไปเองเถอะเจ้าค่ะ ตอนนี้นางไม่ฟังคำพูดของข้าแล้ว”ลูกตาของหญิงชรากลอกไปมา ก่อนจะมองไปยังจางซื่อ อีกฝ่ายรู้ว่าแม่สามีจะพูดอะไร จึงไม่รอให้นางเอ่ยปาก ชิงหมุนกายไปยังห้องครัว ด้วยไม่อยากยุ่งกับเรื่องนี้ ก่อนหน้านี้หาเรื่องเด็กคนนั้นไปแล้ว รสชาติของไม้กระทบตัวนั้น นางไม่อยากลิ้มลองแม่สามีจนใจนัก ก่อนจะคิดถึงคำพูดของไป๋จื่อก่อนหน้านี้ จึงกล่าวออกมาตามตรง “พรุ่งนี้ไปปลุกนางแต่เช้า นางเด็กน่าตายนี่จะได้ไม่บ้าคลั่งอีก”หลิวซื่อย่อมขอให้เป็นเช่นนั้น เด็กสาวไป๋จื่อผู้นี้เปลี่ยนไปมากจริงๆ โดยเฉพาะยามนางตีคน เรียกได้เร็วว่ารวดเร็วดุจสุนัขป่า ตีนางเสียจนไร้เรี่ยวแรงจะตอบโต้[1] โต่ว (斗) มาตรการชั่ง ตวง วัดของจีนสมัยโบราณ หนึ่งโต่วเท่ากับสิบเซิง (升) หรือหนึ่งในสิบตั้น (石)
ตอนที่ 66 ซื้อสาวใช้คนหนึ่ง
เขากลอกตารอบหนึ่ง แสยะยิ้มพลางกล่าวว่า “พวกท่านจะให้ไป๋จื่อไปก็ได้ จากนั้นค่อยซื้อสาวใช้ที่เชื่อฟังคนหนึ่งมา ให้นางคอยปรนนิบัติข้าโดยเฉพาะ”
คราวนี้ไม่เพียงแต่หญิงชราตะลึงตาค้าง มารดาแท้ๆ ของไป๋เสี่ยวเฟิงก็ตะลึงตาค้างไปด้วย ซื้อสาวใช้ม
