ตอนที่ 63 ไม่อนุญาตให้กินสักชิ้น
ไป๋จื่อเห็นทั้งสองคนกลับมามือเปล่า จึงถามว่า “ผ้าห่มและเสื้อผ้าเล่าเจ้าคะ”
หลิวซื่อดึงแม่สามีถอยออกไปด้านนอก นางเคยเสียเปรียบให้กระบองไม้ในมือของไป๋จื่อมาก่อน ขณะนี้บนตัวนางยังเจ็บอยู่เลย ครั้นเห็นเด็กสาวยังถือกระบองไม้อยู่ ในใจจึงหวาดหวั่นอย่างอดไม่อยู่
นางถ่มน้ำลายใส่ไป๋จื่อจากไกลๆ “สิ่งของของพวกเจ้าเอง ไม่มีมือไปเอาเองหรืออย่างไร? หากไม่สะดวกจริงๆ ก็ให้ชู้รักเฒ่ากับชู้รักหนุ่มของพวกเจ้านำมาให้สิ คิดจะให้พวกข้าช่วยเจ้าทำงานหรือ? ฝันไปเถอะ”
เด็กสาวตามพวกนางออกจากเรือนไม้ ขณะกำลังจะแขวะอีกฝ่ายสักสองสามคำ กลับเห็นหูเฟิงถือผ้าห่มและกะละมังไม้ที่ห่อมาอย่างดี ส่วนมืออีกข้างหนึ่งถือถ้วยใบใหญ่เข้ามาในลานบ้าน
“เจ้ามาได้อย่างไร” นางไม่สนใจหญิงชราและหลิวซื่ออีก เพียงถามหูเฟิงที่เดินมาหานาง
“พวกข้าผัดเนื้อกระต่ายไม่เป็น จึงไม่ได้ทำ เพียงย่างไก่ป่าตัวหนึ่งเท่านั้น ท่านพ่อให้ข้านำมาให้พวกเจ้าถ้วยหนึ่ง” เขายกผ้าห่มในมือขึ้นอีก “และถือโอกาสนำผ้าห่มมาให้เจ้าด้วย”
สายตาของหญิงชราและหลิวซื่อจับจ้องไปยังถ้วยขนาดใหญ่ที่เปิดไว้ตาไม่กะพริบ ภายในเต็มไปด้วยเนื้อไก่ที่มันวาวน่ากินทั้งถ้วย กลิ่นหอมโชยเข้าจมูก ทั้งสองคนกลืนน้ำลายพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย พวกนางจำไม่ได้แล้ว ว่าไม่ได้กินเนื้อสัตว์มานานเท่าไร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงไก่ ส่วนแม่ไก่ตัวหนึ่งที่เลี้ยงอยู่ในบ้าน นั่นมีไว้สำ
