หรับออกไข่โดยเฉพาะ ไหนเลยจะตัดใจฆ่าเพื่อกินเนื้อได้
หญิงชราขยิบตาให้หลิวซื่อครั้งหนึ่ง ฝ่ายหลิวซื่อก็รู้กัน รีบปั้นหน้ายิ้มเดินไปทางหูเฟิงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยื่นมือไปรับถ้วยในมือของหูเฟิงมา “ไอ้หยา พี่หูช่างมีน้ำใจเสียจริง ถึงส่งไก่ถ้วยใหญ่ขนาดนี้มาให้ ข้าล่ะเกรงใจยิ่งนัก”
ในปากบอกว่าเกรงใจ แต่มือกลับยื่นไปรับ หากพูดถึงความหน้าหนา คงจะไม่มีผู้ใดเทียบได้แล้ว
หูเฟิงยกถ้วยในมือขึ้นสูง พลางกวาดสายตามองหลิวซื่ออย่างเย็นชา แล้วกล่าวเสียงเรียบว่า “นี่เป็นสิ่งที่ข้านำมาให้จื่อยาโถวและท่านน้าจ้าว ไม่มีส่วนของพวกเจ้า” หลังจากพูดจบ เขาก็ถือผ้าห่มตรงเข้าไปในเรือน
ไป๋จื่อแอบดีใจ หูเฟิงผู้นี้ช่างสายตาเฉียบแหลมนัก ไม่เลวๆ
“เจ้าเด็กน่าตาย ข้าไม่อนุญาตให้เจ้ากินลำพัง เมื่อหูเฟิงไปแล้ว ก็รีบนำมาให้ข้าในเรือนใหญ่ ไม่อนุญาตให้กินสักชิ้น หากพร่องไปแม้แต่ชิ้นเดียว ข้าจะหยิกหนังของเจ้า” หญิงชราสกุลไป๋ชี้หน้าไป๋จื่อ พลางต่อว่า
หลานชายหัวแก้วหัวแหวนของเขากำลังอยู่ในช่วงเจริญเติบโต ทั้งยังต้องตั้งใจเรียนหนังสือ มีของดีย่อมต้องเหลือไว้ให้หลานชายคนโปรดของนางกิน แน่นอนว่าตนเองก็ต้องได้กินด้วยเช่นกัน ทว่าคนสกุลไป๋มีอยู่มากมายเพียงนั้น กินกันคนละชิ้นยังแทบจะไม่พอ ไหนเลยจะมีส่วนของนางเด็กนางตายผู้นี้
ไป๋จื่อหัวเราะเสียงเย็น “ได้ เช่นนั้นพวกท่านก็รอเถอะ” นางถือกระบองไม้หมุนกายเข้าไปในเรือน เมื่อเห็นหูเฟิงวางผ้าห่ม
