ญ่เมื่อคืน เดิมทีหญ้าแห้งที่ปูไว้ก็มีรอยน้ำอยู่มากมาย แต่โชคดีที่เรือนไม่ใหญ่นัก ลองเก็บกวาดดูแล้วใช้เวลาไม่นาน
ทว่านางยังไม่ทันเก็บกวาดเสร็จ หลิวซื่อและหญิงชราก็ออกมาจากในเรือนใหญ่ ก่อนจะกล่าวกับจ้าวหลานที่นั่งอยู่ในลานบ้านว่า “เอากุญแจเรือนไม้ของสกุลหูมา”
กุญแจดอกนั้นอยู่กับตัวของจ้าวหลานจริง ทว่าของสิ่งนี้กลับไม่ใช่ของสกุลไป๋ จ้าวหลานย่อมไม่ให้พวกนางโดยง่าย
“พวกท่านต้องการกุญแจไปทำอะไร” จ้าวหลานถาม
แม่สามีแค่นหัวเราะ “จะทำอะไรได้ ดูสิว่ามือเจ้าบาดเจ็บ จื่อยาโถวก็ไม่ว่าง ช่วยเจ้าไปนำเสื้อผ้าและผ้าห่มกลับมา เจ้าอย่าถือดีหน่อยเลย” ความวุ่นวายก่อนหน้านี้ พวกนางจับจ้าวหลานกลับมาจากเรือนใหญ่ของหูจ่างหลิน จึงยังไม่ได้ไปที่เรือนเล็กนั้น ไข่ไก่ที่บ้านของอิงจื่อนำมาให้จะต้องซ่อนอยู่ในเรือนเล็กนั่นแน่นอน
จ้าวหลานย่อมรู้ว่าพวกนางมีแผนการอะไร จู่ๆ พวกนางก็บอกว่าต้องการช่วยนางไปหยิบของ นี่ไม่ใช่การกระทำโดยทั่วไปของพวกนางเช่นกัน ในใจนางต้องสงสัยแน่อยู่แล้ว ยิ่งไม่กล้ามองกุญแจให้พวกนางโดยง่าย
“ไม่ต้องหรอก อีกเดี๋ยวไป๋จื่อเสร็จแล้ว ข้าไปเอาของกับนางก็ได้”
หลิวซื่อถลึงตามองจ้าวหลาน ก่อนจะเพิ่มเสียงกล่าวว่า “โอ๊ย…ยังจะไปเอาเองอีกหรือ เกรงว่าความหมายของการเมามายไม่ได้อยู่ที่สุรา[1]หรืออย่างไร อยากจะไปพบหน้าคนรักเก่าให้ได้หรืออย่างไร”
จ้าวหลานโมโหจนตัวสั่น พลางชี้หลิวซื่อ “เจ้าอย่าใส่ร้ายผู้อื่น ข้า
