อด้วยความรำคาญ “ไร้สาระ อย่าไม่กินเหล้ามงคล จะกินเหล้าลงโทษ[2] เอากุญแจมา สิ่งของของสกุลไป๋พวกเรา จะวางไว้ในบ้านของคนอื่นเรื่อยเปื่อยได้อย่างไร แค่ช่วยทำเรื่องเล็กๆ เรื่องสองเรื่อง ใช่ว่าต้องเสียเงินทำใหม่เสียเมื่อไร”
ไม่คิดว่านางจะพูดเช่นนี้ออกมาได้ เสื้อผ้าของไป๋จื่อและจ้าวหลาน ไม่มีตัวไหนใส่พอดีและสมบูรณ์เลย ทั้งเก่าขาด หลวมโคร่ง มีแต่รอยปะเต็มไปหมด มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นเสื้อผ้าเก่าที่คนสกุลไป๋อย่างพวกเขาไม่ใส่แล้ว จึงยกให้พวกนางสองแม่ลูกทั้งสิ้น
ไป๋จื่อกล่าวกับจ้าวหลาน “ท่านแม่ ในเมื่อท่านย่ากับท่านป้าสะใภ้ใหญ่กำลังว่าง ก็ให้พวกนางไปเถิดเจ้าค่ะ ข้ายังยุ่งอยู่เลย มือของท่านก็ยังเจ็บ ได้รบกวนพวกนางสักเที่ยวพอดี”
จ้าวหลานยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทว่าบุตรสาวออกปากแล้ว นางย่อมมีเหตุผลแน่นอน จึงไม่พูดมาอีก เพียงควักกุญแจออกจากในอก แล้วส่งให้หลิวซื่อ
หลิวซื่อรับกุญแจมา จากนั้นก็รีบร้อนออกจากประตูลานบ้านไปพร้อมกับแม่สามี มุ่งหน้าไปยังบ้านของหูจ่างหลิน
“นี่มันเรื่องอะไรกัน” จ้าวหลานรีบดึงไป๋จื่อมาถาม
บุตรสาวเข้าไปพูดใกล้ๆ หูนาง “มากกว่าครึ่งเพื่อไข่ไก่ที่บ้านอิงจื่อให้มาเมื่อเช้า ไม่เป็นไรเจ้าคะ ให้พวกนางควานหาไปเถิด ถึงอย่างไนในเรือนก็ไม่มีอะไรทั้งนั้น”
จ้าวหลานเข้าใจในทันที บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเยาะเย้ยขึ้นมาจางๆ “ดูท่าทางพวกนางต้องกลับมาพร้อมความผิดหวังแน่”
ไป๋จื่อประคองมา
