้าวหลานแล้ว นางก็โมโหและร้องเสียงดังขึ้นมา “ใครให้เจ้ารักษานาง ข้าวบอกให้เจ้ารักษานางตั้งแต่เมื่อใด”
ไป๋จื่อก้าวมาข้างหน้า ขวางเบื้องหน้าของท่านหมอลู่ไว้ เพื่อไม่ให้หญิงแก่ผู้นี้ทะเล่อทะล่า บ้าคลั่งเข้าไปลงมือทำลายสิ่งที่หมอลู่กำลังทำอยู่
“ท่านย่า แม่ของข้าบาดเจ็บจนมีสภาพเป็นเช่นนี้ รักษาให้นางไม่ใช่สิ่งที่สมควรแล้วหรอกหรือ”
หญิงชราแค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง “ควรหรือไม่ข้าไม่รู้ ทว่าข้าขอบอกเจ้าให้ชัดเจน ข้าไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาให้แม่เจ้า เมื่อวานใช้เงินข้าไปสองตำลึงแล้ว วันนี้หากนางตาย ก็อย่าคิดว่าข้าจะควักให้สักแดงเดียว”
“ท่านย่า ไม่ว่าจะเมื่อวานหรือวันนี้ พวกท่านก็เป็นคนทำให้ท่านแม่ของข้าบาดเจ็บ ท่านไม่ให้รักษา เช่นนั้นก็ได้ ข้าจะไปฟ้องทางการในเมืองเดี๋ยวนี้ เมื่อวานเป็นท่านและท่านป้าสะใภ้ใหญ่ลงมือ วันนี้เป็นท่านลุงใหญ่ลงมือ ข้าอยากจะดูว่า ท่านผู้พิพากษาจะตัดสินอย่างไร”
เมื่อหญิงชราได้ฟังคำพูดนี้ นางพลันโกรธจนคว้าเครื่องมือจะเข้าไปตีไป๋จื่อ
หูเฟิงที่อยู่ด้านข้างเห็นดังนั้น ก็ยื่นมือออกมาคว้าเครื่องมือในมือของหญิงชราไว พลางกล่าวเสียงทุ้มว่า “ทำอะไร คิดฆ่าคนปิดปากหรือ”
หลิวซื่อย่อมต้องการช่วยแม่สามี แม้นางจะไม่กล้าลงมือกับหูเฟิง ทว่าฝีปากยังคงกล้าดังเดิม นางเพียงโก่งคอร้องว่า “ดูสิดู ยังพูดได้อีกหรือว่าบริสุทธิ์ใจกับนางเด็กนี้ อะไรก็ล้วนแล้วแต่ช่วยเหลือ กล้าออกหน้าแทนนางในสกุลไป๋ของพวก
