่อเดินไปถึงตรงหน้าของไป๋ต้าเป่าโดยตรง “หลีกไป”
ไป๋ต้าเป่าหรี่ตามองนางครึ่งหนึ่ง สีหน้าเฉยเชา “ไม่หลีกแล้วจะทำไม”
กำปั้นเล็กๆ ของนางกำเข้าหากันแน่น ขณะกำลังจะชกหมัดหนึ่งลงบนหน้าของไป๋ต้าเป่าผู้นี้ นางกลับไปยินเสียงของหัวหน้าหมู่บ้านดังมาจากข้างหลัง “ขืนยังไม่หลีกไปอีก ข้าจะให้คนไปฟ้องทางการ บอกว่าพวกเจ้าสกุลไป๋สังหารโหดหญิงหม้าย”
เมื่อไป๋ต้าเป่าเห็นหัวหน้าหมู่บ้าน ไหนเลยเขาจะกล้าพูดออกมาอีก ได้แต่รีบลุกขึ้นยกเก้าอี้หลีกไป
ไป๋จื่อเปิดประตูออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้มลงประคองมารดาที่ขดร่างอยู่ด้านในออกมา
เชือกที่มัดมือจ้าวหลานไว้หายไปแล้ว เสื้อผ้าบนร่างกายก็ถูกดึงทึ้งจนฉีกขาดไปหลายจุด รอยมือบนใบหน้าชัดเจนยิ่ง แม้กระทั่งมีรอยเลือดจากการถูกเล็บข่วนด้วย
จ้าวหลานหน้าซีดเผือด ลมหายใจไม่มั่นคงอย่างยิ่ง หน้าผากมีเม็ดเหงื่อผุดออกมาไม่หยุดหย่อน ริมฝีปากซีดขาวเจือสีคล้ำเล็กน้อย
ไป๋จื่อโมโหจนตัวสั่น หากไม่ใช่เพราะมารดาจับมือของนางไว้แน่นหนา ตอนนี้นางอยากตีเด็กชั่วและพวกบัดซบเหล่านี้อย่างหนัก
หัวหน้าหมู่บ้านถอนหายใจ พลางกล่าวว่า “ไปข้างหน้าก่อน อีกเดี๋ยวท่านหมอลู่ก็จะมาแล้ว”
……….
ตอนที่ 50 ชายชู้ไป๋จื่อประคองผู้เป็นมารดาเดินไปทางหน้าลานบ้าน จ้าวหลานเห็นบุตรสาวเม้มปากแน่นไม่พูดจา สีหน้าลำบากใจยิ่งนัก เห็นได้ชัดว่าโมโหไม่น้อย นางจึงฝืนยิ้มออกมา “ไป๋จื่อ แม่ไม่เป็นไร แม่ไม่เป็นไรจริงๆ”ไป๋จื่อเป็นหมอ จ้
