าวหลานเป็นอะไรหรือไม่ นางมองปราดเดียวก็ดูออกแล้ว ทว่าจ้าวหลานเป็นคนอึด จึงอดทนไว้ได้ หากเปลี่ยนเป็นสตรีนางอื่น คงจะเจ็บจนสลบไปแล้วเด็กสาวส่ายหน้า “ท่านแม่ ท่านไม่ต้องพูดแล้ว ข้าเข้าใจดี”จ้าวหลานพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรอีก ความเจ็บปวดแทงใจตรงแขน ทำให้นางมีเหงื่อกาฬเย็นเยียบผุดออกมาทั้งตัว นางไม่มีแรงจะพูดอีกแล้วเช่นกัน ได้แต่กัดฟันอดกลั้นไว้ ไม่อยากให้บุตรสาวเป็นห่วงนางไป๋จื่อประคองจ้าวหลานถึงด้านหน้าลานบ้าน ก่อนจะหาเก้าอี้สักตัวให้นางนั่งลงเจ้าใหญ่ร้องโอดโอยอยู่ข้างๆ เดี๋ยวก็กล่าวว่าต้องการฆ่าหูเฟิง เดี๋ยวก็กล่าวว่าจะฟ้องทางการ ให้หูเฟิงไปเข้าคุกหัวหน้าหมู่บ้านเดินมาตรงหน้าเขา แล้วพิจารณาเขาอยู่รอบหนึ่ง จากนั้นก็กล่าวว่า “เจ้าใหญ่ หูเฟิงเป็นคนหักแขนเจ้าหรือ”เจ้าใหญ่พลันร้องลั่น “ไม่ใช่เขาแล้วจะเป็นใคร ดวงตาหลายคู่ที่นี่ล้วนมองเห็นไม่ใช่หรือ เขาจะยังปฏิเสธได้อย่างไร”หัวหน้าหมู่บ้านกวาดสายตามองหูเฟิงที่มีสีหน้าราบเรียบ ก่อนจะกล่าวว่า “หูเฟิงก็ไม่ได้ปฏิเสธเช่นกัน เช่นนั้นข้าขอถามเจ้า เหตุใดเขาต้องหักแขนของเจ้าด้วย”เจ้าใหญ่ย่อมไม่ยอมพูดความจริง “ยังไม่ชัดเจนอีกหรือ หูจ่างหลินกับจ้าวหลานเป็นชู้กัน ส่วนหูเฟิงกับนางเด็กน่าตายไป๋จื่อก็เป็นชู้รักกัน เขาโผล่มาเพื่อแสดงความดีอย่างไรเล่า”เมื่อจ้าวหลานได้ยินดังนั้น นางเกือบจะโมโหจนสลบ ทว่ายังกล่าวเสียงสั่นเครือว่า “เจ้า เจ้าพูดมั่ว ข้ากับพี่หูบริ
