ิดประตู ไม่ให้พวกข้าเข้าไป ขณะนั้นข้าจนใจนัก ทว่าได้รับคำแนะนำจากหัวหน้าหมู่บ้าน พวกข้าถึงได้ไปอาศัยอยู่ในเรือนไม้ของท่านลุงหูคืนหนึ่ง เรื่องนี้คนในหมู่บ้านล้วนรู้ดี เจ้าไม่รู้เลยหรือ พวกเจ้าต่างหากที่สกปรกโสมม คิดว่าคิดอื่นเป็นเหมือนพวกเจ้าหรืออย่างไร”หญิงชราสกุลไป๋โกรธจนทนไม่ไหว นางชี้ไป๋จื่อ พร้อมกับตะคอกเสียงแหลม “นางเด็กชั่วพูดมั่วอะไร เจ้าว่าใครสกปรกโสมม เจ้ากล้าพูดอีกรอบหรือไม่”หูเฟิงไม่มีความอดทนพอที่จะตีฝีผากกับพวกเขาที่นี่ เขามองเจ้าใหญ่ด้วยแววตาเฉยชาอยู่ตลอด “ข้าจะถามเจ้าอีกสักครั้ง ใช้มือไหนตีพ่อข้า”ในใจของเจ้าใหญ่รู้สึกหวาดกลัว ทว่าต่อหน้าคนในหมู่บ้านมากมายเช่นนี้ เขาจะหวาดกลัวไม่ได้ จึงดันทุรังกล่าวว่า “ใช้ทั้งสองมือตี แล้วอย่างไร”เจ้าใหญ่เพิ่งกล่าวจบ เงาร่างของหูเฟิงก็แวบมาตรงหน้าของเขาแล้ว และยังไม่ทันที่เขาจะมีปฏิกิริยาใด ได้ยินเสียงกรอบดังลั่น เขาถึงรู้สึกถึงความเจ็บปวดแทงใจที่ส่งตรงมาจากแขนขวา จากนั้นก็ต่อด้วยแขนซ้าย ซึ่งเจ็บมากกว่าแขนขวาเสียอีกทุกคนต่างงุนงง หูเฟิงหักแขนทั้งสองข้างของเจ้าใหญ่หน้าตาเฉยหญิงชราและหลิวซื่อพุ่งเข้าไปร้องขอชีวิตกับหูเฟิงราวกับคนบ้า ทว่าไหนเลยพวกนางจะเป็นคู่ต่อสู้ของหูเฟิง เพราะเพียงแค่เขาขยับนิ้วมือ ก็โยนพวกนางคว่ำลงกับพื้นได้แล้วไป๋จื่อร้องเสียงดังว่าสะใจ ฝ่ายเจ้ารองถอยไปอยู่ข้างๆ จางซื่อ ในใจแอบรู้สึกชอบใจเช่นกันหญิงชรานั่งอยู่บนพื้
