นไม่ยอมลุก เริ่มร้องไห้เสียงดังขึ้นมา คำกล่าวไม่น่าฟังใดล้วนผุดออกมาจากในปากของนาง สตรีที่ปากร้ายมาแต่ไหนแต่ไรด้านนอกลานบ้านนั่นได้ยินเข้า ก็ขมวดคิ้วขึ้นมาเช่นกัน“หัวหน้าหมู่บ้านมาแล้ว รีบหลีกทางเร็ว”
ตอนที่ 48 หวาดกลัวไม่ได้
หลิวซื่อที่ชมการต่อสู้อยู่ด้านข้างเห็นดังนั้น ก็โก่งคอร้องตะโกนทันที “ดูสิดู แค่เวลาหนึ่งวันหนึ่งคืน ชายชู้ทั้งรุ่นใหญ่รุ่นเล็กต่างออกโรงให้ ช่างมีความสามารถเสียจริง!”
หูเฟิงจมวดคิ้ว สายตากวาดมองหลิวซื่ออย่างเยือกเย็น ก่อนจะถามเสียงทุ้ม “ชายชู้รุ่นใหญ่และรุ่นเล็กที่เจ้าว่าคือผู้ใด พูดอีกรอบสิ พูดให้ชัดเจนด้วย”
อีกฝ่ายรู้สึกได้ถึงสายตาอันเยือกเย็นนั้น ร่างกายพลันสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่ แม้แต่หนังศีรษะก็เริ่มรู้สึกชาหนึบ คำพูดที่นางอยากพูดมีมากมาย ทว่าตอนนี้กลับไม่กล้าพูดโพล่งออกไปตามใจแม้แต่คำเดียว
เจ้าใหญ่ถลึงตามองหูเฟิง “เจ้าเป็นใครกัน เหตุใดถึงกล้ามาทำตัวอันธพาลที่สกุลไป๋ของข้า”
ชายหนุ่มเก็บสายตาที่จ้องมองหลิวซื่อ ก่อนจะมองเจ้าใหญ่อย่างเย็นชา ความดุดันในแววตาเด่นชัดยิ่งนัก แม้แต่ชายร่างใหญ่อย่างเจ้าใหญ่เห็นเข้า ก็ยังอดหวาดหวั่นใจไม่ได้
“แล้วเจ้าเป็นใคร ถึงได้กล้าไปทำตัวอันธพาลที่สกุลหูของข้า ทั้งยังตีพ่อข้าจนบาดเจ็บ พูดสิ เจ้าใช้มือไหนตี”
คราวนี้เจ้าใหญ่ยังไม่ทันถูกตี ก็รู้สึกเจ็บแขนอย่างมากแล้ว…
เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างควบคุมไม่ได้ กล่าวทั้งๆ ที่รู้ว่าตนผ
