าจริงๆ”
ลุงหูถลึงตา กล่าวด้วยความโมโหว่า “เจ้าพูดมั่วซั่วอะไร ข้าหูจ่างหลินเป็นคนเช่นนั้นหรือ ข้าเพียงแต่สงสารพวกนางสองแม่ลูก ลมแรงเมื่อวานพัดเอาเรือนไม้ของพวกนางพังเสียหาย ครั้นฝนตกลงมาห่าใหญ่ พวกใจไม้ไส้ระกำอย่างสกุลไป๋ก็ไม่ให้พวกนางเข้าเรือน สตรีสองคนบาดเจ็บทั้งตัว เรื่องเช่นนี้ข้าจะทำเป็นไม่เห็นได้อย่างไร”
“ก็จริง หากเป็นข้า ก็คงคิดช่วยพวกนางสักครั้งเช่นกัน คนสกุลไป๋นับวันยิ่งทำเกินไป นี่เท่ากับพวกนางสองแม่ลูกต้องตายอยู่ที่นั่นไม่ใช่หรือ”
“พวกเจ้าหลบไป ข้าต้องไปดูจ้าวหลานสักหน่อย มือนางยังบาดเจ็บอยู่เลย จะให้คนใจดำพวกนั้นทำให้นางบาดเจ็บอีกไม่ได้” ท่านลุงหูยื่นมือไปดันคนที่ขวางอยู่ข้างกายออก ทว่าเพิ่งขยับมือ กลับไม่มีแรงออกมาเลยสักนิด กลับทำให้เขาเจ็บจนมีเหงื่อกาฬเย็นเยียบผุดออกมา
“เหล่าหู เกรงว่ามือของเจ้าจะหักแล้ว อย่าไปเลย รีบตามท่านหมอลู่มาดูเถอะ”
บัดนี้ไป๋จื่อและหูเฟิงพุ่งเข้ามา เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ไม่เพียงแต่ไป๋จื่อโมโหจนตัวสั่นไปหมด แม้แต่หูเฟิงที่มักจะมีสีหน้าเย็นชาเรียบเฉย ก็หน้าดำคร่ำเครียดขึ้นมาเช่นกัน เขาถามด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า “ใครเป็นคนทำ”
[1] เฉียน (钱) คือ เป็นหน่วยเหรียญเงินขาว มีรูตรงกลางเหมือนเหวิน (เหรียญสำริด) แต่ทำจากโลหะเงินจึงมีค่ามากกว่า
[1] เฉียน (钱) คือ เป็นหน่วยเหรียญเงินขาว มีรูตรงกลางเหมือนเหวิน (เหรียญสำริด) แต่ทำจากโลหะเงินจึงมีค่ามากกว่า
