่นนี้ได้!” ท่านหมอลู่มองโสมภูเขาในมือด้วยใบหน้าชื่นชม อย่าว่าแต่โสมภูเขาหนึ่งร้อยปีเลย โสมภูเขาพันปีเขาก็เคยเห็นเช่นกัน ทว่าแค่เคยเห็นแค่ในร้านยาเท่านั้น นั่นเป็นของล้ำค่าของเถ้าแก่ร้านยา ว่ากันว่าหากไม่มีเงินสักสองสามพันตำลึง ก็อย่าหวังว่าจะซื้อโสมภูเขาพันปีของเขาไปได้
“เจ้าได้มันมาจากที่ไหน” หมอลู่ถามด้วยความร้อนใจ
ไป๋จื่อกล่าว “วันนี้ข้าไปภูเขาลั่วอิงกับหูเฟิง เดิมทีข้าคิดจะไปหาหญ้าร้องไห้สักหน่อย ผลสุดท้ายไม่พบหญ้าร้องไห้ แต่ขุดโสมภูเขาต้นนี้ได้โดยบังเอิญ นี่ข้าเพิ่งกลับมาถึงหมู่บ้านก็นำมาให้ท่านทันที”
บนโสมภูเขายังเหลือเศษดินสดใหม่อยู่เป็นจำนวนหนึ่ง ก้านและใบด้านบนยังเขียวสดอย่างยิ่ง ท่าทางเพิ่งขุดออกมาจริงๆ
หมอลู่ทำหน้าตาอิจฉา “เด็กคนนี้โชคดีเสียจริง คราวนี้ขึ้นเขาลั่วอิงก็ขุดได้ของล้ำค่าเช่นนี้แล้ว ข้าไปมาตั้งหลายครั้ง แต่ทุกครั้งล้วนเก็บได้เพียงสมุนไพรธรรมดาจำนวนหนึ่ง โสมภูเขาเช่นนี้ ข้าไม่เคยเจอเลยแม้สักครั้ง”
เด็กสาวหัวเราะฮ่าๆ พลางมองหูเฟิงที่อยู่ข้างแล้ว แล้วกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “เป็นข้ากับหูเฟิงที่พบมันเข้าด้วยกัน เป็นเขาที่โชคดี หากไม่มีเขา วันนี้ข้าคงได้ฝากชีวิตในภูเขาแน่”
[1] หมอเท้าเปล่า คือ เกษตรกรที่ได้เรียนวิชาแพทย์ และเป็นผู้ช่วยแพทย์ ส่วนใหญ่แล้วทำงานในหมู่บ้านชนบท
[1] หมอเท้าเปล่า คือ เกษตรกรที่ได้เรียนวิชาแพทย์ และเป็นผู้ช่วยแพทย์ ส่วนใหญ่แล้วทำงานในหมู่บ้านชนบ
