ตอนที่ 41 คนละครึ่ง ยุติธรรมนัก
“เมื่อวานข้าตกลงกับท่านหมอลู่แล้ว พบสมุนไรอะไรก็จะขอให้เขาช่วยข้าขาย เขารับปากว่าจะช่วย เขาเป็นหมอ ไม่เพียงรู้จักสมุนไพร ยังคุ้นเคยกับร้านยาในเมือง จะต้องขายได้ราคาดีแน่นอน หากพวกเราไปขายเอง อาจจะขายไม่ได้ราคา”
ลุงหูฟังแล้วก็พยักหน้า “ถูกต้อง มีเหตุผลนัก เหล่าลู่เป็นคนไม่เลว ขอเพียงเขาบอกว่าจะยอมช่วย เช่นนั้นเขาต้องช่วยแน่นอน จื่อยาโถว คิดไม่ถึงเลยว่าสถานการณ์เช่นเมื่อวานนี้ เจ้ายังคิดถึงเรื่องพวกนี้ได้อีก ช่างไม่ธรรมดาไม่จริงๆ”
ไป๋จื่อยิ้มกริ่ม “ข้าก็แค่นึกขึ้นมาได้ชั่วขณะ ลุงหูอย่าชมข้าเลย ข้าผู้นี้เหลิงได้ง่ายนัก”
ทุกคนต่างก็หัวเราะขึ้นมายกหนึ่ง ไป๋จื่อใส่โสมภูเขาลงไปในตะกร้า แล้วกล่าวกับลุงหู “ท่านลุงหู แม้โสมภูเขานี้จะเป็นสิ่งที่ข้าขุดได้ แต่หากไม่มีหูเฟิงช่วย ข้าก็อาจจะไม่เจอโสมภูเขานี้ อาจจะทิ้งชีวิตไว้ในภูเขาด้วยซ้ำ ดังนั้นข้าจึงตัดสินใจว่า เมื่อถึงเวลาแล้วไม่ว่าขายได้ราคาเท่าไร พวกเราล้วนจะแบ่งกันครอบครัวละครึ่ง ท่านว่าอย่างไรเจ้าคะ”
แต่ไหนแต่ไรลุงหูไม่ใช่คนที่ชอบเอารัดเอาเปรียบ เมื่อได้ยินคำพูดนี้แล้ว เขาก็รีบโบกมือ “เช่นนั้นไม่ได้หรอก ของล้ำค่าเช่นโสมภูเขานี้ ทั้งไม่ใช่ของทั่วๆ ไป พวกข้าไม่อาจแบ่งครึ่งกับเจ้าได้ เพราะจะเป็นการเอาเปรียบเจ้าจนเกินไป”
จ้าวหลานกล่าวต่อ “พี่หู ท่านพูดเช่นนี้ก็เห็นพวกข้าเป็นคนนอกเกินไปแล้ว วันนี้หากไม่ได้หูเฟิงช
