บนาง ครั้งก่อนนางเกือบจะตกจากไหล่เขา ก็เป็นหูเฟิงที่ช่วยนางไว้ ขณะนั้นนางกล่าวขอบคุณอย่างสุดชีวิต ทว่าหูเฟิงก็ไม่เคยกล่าวอะไรกับนางสักคำ เมื่อคืนกินข้าวอยู่ที่บ้านเขา ก็ยังไม่ได้พูดกับนางเช่นกัน
จ้าวหลานเอ็นดูระคนประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ก็รีบยื่นมือไปรับมา
นางไม่ได้รีบร้อนกิน และส่งผลบัวหิมะไปให้ไป๋จื่อ “จื่อเอ๋อร์เจ้ากินก่อน เมื่อครู่กินหางงูไปนิดเดียว ย่อมไม่อิ่มกระมัง”
ไป๋จื่อดันมือของนางกลับไป “ท่านแม่ ข้าบอกไปแล้วไม่ใช่หรือ ว่าตอนที่ข้ากับหูเฟิงเพิ่งขุดสิ่งนี้ ก็กินเข้าไปแล้วครั้งหนึ่ง ตอนนี้ยังอิ่มอยู่เลย จึงไม่อยากกินเลยสักนิด อีกอย่าง ในตะกร้าก็ยังมีอีกหลายผล ท่านไม่ต้องปฏิเสธหรอก”
ลุงหูมองท่าทางสดชื่นแจ่มใสของไป๋จื่อ อดไม่ได้ที่จะถามว่า “วันนี้เจ้าบอกว่าจะขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพร แล้วได้เก็บมาบ้างหรือไม่”
เด็กสาวหยิบโสมภูเขาออกมาจากก้นตะกร้าเสียเลย “นี่เจ้าค่ะ ท่านลุงหูว่าโสมภูเขาต้นนี้จะขายได้เท่าไร”
เขามองโสมภูเขานี้ เห็นได้ชัดว่าตื่นเต้นอย่างมาก อยากจะหยิบมาดูในมือสักหน่อย ทว่าก็กลัวจะทำมันเสียหาย จึงหดมือกลับ แล้วถอนใจกล่าวว่า “โสมภูเขาต้นใหญ่ขนาดนี้ ทั้งยังมีอายุร้อยปี ข้าว่าอย่างน้อยน่าจะขายได้หนึ่งร้อยตำลึงเงิน”
หนึ่งร้อยตำลึงเงิน?
ดวงตาของจ้าวหลานเป็นประกายขึ้นหลายระดับ แม้กระทั่งเสียงพูดก็สั่นเครือ “เท่าไรนะ หนึ่งร้อยตำลึงหรือ”
ท่านลุงหูโบกมือ “ข้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน เพี
