่ไปอึกหนึ่ง แม้จะไม่ได้เย็นสดชื่นเท่าไร ทว่าช่วงเวลาหลังเที่ยงที่อากาศร้อนระอุเช่นนี้ ได้ดื่มน้ำในทุ่งกว้างเช่นนี้สักคำ ก็นับว่าเป็นความอิ่มอกอิ่มใจมากทีเดียว
เขาส่งน้ำในกระบอกที่เหลือครึ่งหนึ่งให้หูเฟิง ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ยอมรับ กล่าวเพียงว่าไม่กระหาย
ครานี้ลุงหูตีหน้าผากเบาๆ “ดูความจำของข้าสิ เจ้าไม่ชอบใช้ของใช้กินร่วมกับใคร เมื่อครู่น่าจะให้เจ้าดื่มก่อน”
หูเฟิงไม่ได้กล่าวต่อ เพียงลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปข้างๆ ตะกร้าไม้ไผ่ ก่อนจะหยิบผลบัวหิมะออกมาจากข้างในสองผล จากนั้นก็ใช้กริชเริ่มปอกเปลือก
“นี่คืออะไร” ลุงหูอดไม่ได้ที่จะถาม ในใจเขารู้สึกเบิกบาน เข้าป่าไปกับไป๋จื่อครั้งนี้ ดูท่าทางจะได้อะไรมาไม่น้อย
ชายหนุ่มปอกเปลือกผลบัวหิมะเสร็จภายในไม่กี่ครั้ง ท่าทางว่องไวนัก แม้กระทั่งพวกเขายังมองเห็นได้ไม่ชัดเจนเลย ว่าเขาปอกเปลือกออกได้อย่างไร จนกระทั่งปอกเปลือกผลบัวหิมะที่มีเนื้อสีส้มอ่อนๆ สำเร็จ
“ผลบัวหิมะ” เขากล่าวสามคำออกมาเสียงเรียบ และส่งมันไปตรงหน้าลุงหูโดยตรง “ท่านกินก่อน”
ลุงหูย่อมไม่เกรงใจกับบุตรชาย เขารับผลบัวหิมะมากัดคำหนึ่งด้วยความเบิกบาน มันเต็มไปด้วยน้ำและมีรสชาติหวาน กรอบนุ่มและชุ่มคอ เขาไม่รู้ว่าควรบรรยายรสชาตินี้อย่างไร เพราะเป็นรสชาติที่ยอดเยี่ยมนัก
เขายังไม่ได้กลืนผลบัวหิมะคำแรกลงไป หูเฟิงก็ปอกเปลือกผลที่สองส่งไปตรงหน้าจ้าวหลานแล้ว “ท่านกินเถิด”
นี่เป็นครั้งแรกที่หูเฟิงพูดกั
