ปยังที่นา เมื่อครู่นางเห็นท่าทางจ้าวหลานทำงานอยู่ไกลๆ เพียงแค่ใช้อุปกรณ์ทำนาพรวนดินผืนใหญ่ให้เป็นเม็ดเล็กๆ จะได้เพาะปลูกได้สะดวก ไม่ใช่เรื่องยากอะไรขณะนี้หูเฟิงก็ปลดตะกร้าที่สะพายหลังอยู่ และกระเป๋าผ้าที่มีข้าวของล้นลงแล้ว เขาพิงศีรษะบนต้นไม้ ทว่าเห็นไป๋จื่อเดินไปในที่นาแล้ว จึงตามไปบ้าง แล้วคว้าอุปกรณ์ทำนาในมือของอีกฝ่ายไว้ “ข้าทำเอง”เขาแรงเยอะมาก มือข้างหนึ่งหยิบเอาอุปกรณ์ทำนา ส่วนมือข้างหนึ่งก็จับแขนของไป๋จื่อไว้ เพื่อดึงนางไปด้านข้างลุงหูที่เห็นเหตุการณ์อยู่อีกด้าน พลันหัวเราะขึ้นมา “จื่อยาโถวก็เหนื่อยแล้วกระมัง รีบพักอยู่กับแม่เจ้าใต้ต้นไม้เถิด งานเล็กน้อยเช่นนี้ข้ากับหูเฟิงจะทำเอง ไม่นานหรอก”บนตัวไป๋จื่อมีบาดแผล ความจริงแล้วก็ทำงานหนักอะไรไม่ได้ ท่ายลุงหูพูดเช่นนี้ นางก็ไม่ได้พูดอะไรมากเช่นกัน เพียงยิ้มกริ่มกล่าวว่า “เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ ข้าไปเตรียมอาหารดีกว่า อีกเดี๋ยวข้าจะมาเรียกพวกท่าน”เดิมลุงหูอยากถามว่านางได้อาหารมาจากที่ใด ทว่าเมื่อเห็นนางเดินออกจากใต้ต้นไม้ไปด้วยความเบิกบาน เขาก็ไม่ได้ถามมากความ ใจคิดว่าต้องขุดมันเทศกับหูเฟิงจากบนภูเขาได้อีกแน่ เพียงแต่ไม่รู้ว่าในผืนป่าเช่นนั้น นางคิดว่าจะทำได้อย่างไรลุงหูกับหูเฟิงก้มหน้าก้มตาทำงาน ส่วนไป๋จื่อนำงูพิษตัวใหญ่และยาวออกมาจากในถุงผ้าและนั่นเกือบจะทำให้จ้าวหลานตกใจจนเป็นลมไปครั้นเห็นจ้าวหลานหน้าซีดสะดุ้งโหยงไปอยู่ข้างๆ ไป๋จื
