ามอยากรู้อยากเห็น “นี่คือผลไม้ป่าหรือ”
ไป๋จื่อถูมือไปมา ยิ้มไม่หุบ “ไม่ นี่ไม่ใช่ผลไม้ป่า เป็นโสมป่าต่างหาก โสมภูเขา ดูหัวของผลสีแดงนี้สิ หัวของโสมภูเขานี้ต้องไม่น้อยแน่ น่าจะขายได้ราคาดีทีเดียว”
ครั้นหูเฟิงได้ยินว่าเป็นโสมภูเขา ชายหนุ่มก็ตื่นเต้นขึ้นมา โสมมีค่าดั่งทอง โดยเฉพาะโสมที่อยู่ในป่าลึกเช่นนี้ หากขุดหัวที่มีอายุหลายปีออกมาได้ ก็ยิ่งมีราคาแพงกว่าทองคำเสียอีก คนทั่วไปไม่มีทางซื้อไหว
เด็กสาวรีบหยิบพลั่วเล็กๆ ออกมา ก่อนจะลงมือขุดอย่างระมัดระวัง หูเฟิงอยากช่วยนางก็ไม่ยอม เพราะเขาไม่เคยขุดมันมาก่อน ทั้งยังไม่รู้จักมันดี โสมนี้อาจจะเสียหายด้วยน้ำมือของเขาก็เป็นได้
ขุดโสมเป็นงานละเอียดอ่อน รีบร้อนไม่ได้ จะต้องค่อยๆ ทำอย่างช้าๆ หวังว่าจะได้โสมภูเขาที่สมบูรณ์แบบ ยิ่งคุณภาพดี ยิ่งได้ราคาดี
หลังจากขุดอยู่นาน ในที่สุดก็เผยให้เห็นโสมภูเขาครึ่งหนึ่ง มันใหญ่กว่าที่นางจินตนาการไว้นาง และไม่รู้ว่าเติบโตอยู่ป่าโบราณลึกเช่นนี้มานานเท่าไร อย่างน้อยน่าจะมีอายุมากกว่าร้อยปีได้
นางขุดโสมภูเขาทั้งหัวออกมา ครั้นปัดเศษดินบนหัวทิ้งไปแล้ว นางก็ยกขึ้นเขย่าไปมาเบื้องหน้าหูเฟิง พร้อมกับยิ้มตาหยี “เป็นอย่างไร เคยเห็นโสมภูเขาใหญ่ขนาดนี้หรือไม่”
หูเฟิงส่ายหน้า “ก่อนที่ข้าจะเสียความทรงจำไปน่ะหรือ ข้าไม่รู้หรอก แต่สามปีที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านหวงถัวมา ยังไม่เคยเห็นเลย”
[1]ราคาผักกาดขาว อุปมาว่า มีราคาถูก
[1]ราค
