่นี่ไม่ใช่ศตวรรษที่ยี่สิบสาม นางไม่อาจสกัดส่วนที่ยอดเยี่ยมของสมุนไพรสีเขียวมรกตเหล่านี้ได้ ดังนั้นตานฟักในตอนนี้ ก็เป็นเพียงแค่สมุนไพรทั่วไปเท่านั้น…
ครั้นเห็นประกายความตื่นเต้นบนใบหน้าของนางค่อยๆ สลัวลง เขาก็มีสีหน้าสงสัย “เจ้าเป็นอะไรไป”
ไป๋จื่อถอนใจเสียงหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า “ไม่มีอะไร แค่ตื่นเต้นเก้อก็เท่านั้น ตานฟักเหล่านี้เกรงว่าจะขายไม่ได้ราคาดี ช่างเถิด ให้พวกมันเติบโตอยู่ที่นี่แล้วกัน บางทีวันข้างหน้าอาจจะมีเวลาที่มันได้แสดงศักยภาพ ทว่าไม่ใช่ตอนนี้แน่นอน”
นางยิ้มอย่างขมขื่น พลางกลับหลังหัน ตะกร้าที่สะพายหลังอยู่ยังคงว่างเปล่า ยังคิดว่าในป่าเขาเช่นนี้จะต้องมีสมุนไพรจนเต็มพื้นที่เป็นแน่ อยากได้มากเท่าไร่ย่อมมีเท่านั้น…อย่างไรจินตนาการก็ดีกว่าความเป็นจริงมากนัก…
ตอนนี้ใช้แรงไปจนหมดสิ้น นางรู้ว่าไม่อาจเดินหน้าต่อไปได้อีก พวกเขาจำต้องย้อนกลับทางเดิม ไม่เช่นนั้นหากหลงทางในป่านี้ เมื่อตกเย็นแล้ว สัตว์ดุร้ายที่หิวโหยมาทั้งวันเหล่านั้นจะออกมาหาอาหาร เช่นนั้นพวกเขาก็ตกที่นั่งลำบากแล้ว
ตอนที่นางเตรียมจะย้อนกลับไปทางหมู่บ้าน สีแดงสดสว่างสายหนึ่งก็เข้าสู่สายตาของนาง ทีแรกนางคิดว่าตนเองตาพร่าไป ทว่าใต้ต้นไม้ที่เลยต้นตานฟักไป กลับมีสีแดงสดเตะตาอย่างยิ่งอยู่
นางพุ่งเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว สองตาจับจ้องไปที่ผลสีแดงสดขนาดเท่าพุทรานั้น
หูเฟิงตามไป เขาชำเลืองมองผลสีแดงนี้ครั้งหนึ่ง ก่อนจะถามด้วยคว
