ตอนที่ 31 ผลบัวหิมะ
ไม่รู้ว่าเดินไปนานเท่าไร ในที่สุดทั้งสองก็มาถึงตีนเขา ไป๋จื่อทั้งเหนื่อยทั้งหิว จนเบื้องหนาพร่าเลือนเต็มไปด้วยดวงดาว ไข่ไก่ลูกนั้นที่กินไปเมื่อเช้าย่อยไปจนหมดเกลี้ยงแล้ว บัดนี้ในท้องว่างเปล่า ไม่เหลืออะไรทั้งนั้น ปากก็แห้งผากเหมือนถูกจุดไฟเผา
หูเฟิงชี้ไปที่พงหญ้าที่อยู่ไม่ไกลนัก พลางกล่าวว่า “ตรงนั้นมีลำธารเล็กๆ สายหนึ่ง ไปล้างหน้า ดื่มน้ำสิ”
เมื่อได้ยินว่าน้ำ ไป๋จื่อก็กลืนน้ำลายในทันที แล้วรีบวิ่งไปยังพงหญ้านั้นด้วยความรวดเร็ว ด้านหลังพงหญ้ามีลำธารสายเล็กที่สะอาดเป็นอย่างยิ่งอยู่จริงๆ นางนั่งยองลงวักน้ำขึ้นมาดื่มก่อนหลายอึก ครั้นความกระหายน้ำหายไปแล้วถึงจะล้างหน้า น้ำในลำธารเย็นชื่นใจนัก ทำให้นางกระปรี้กระเปร่าขึ้นไม่น้อย จากนั้นนางก็นั่งลงบนพงหญ้าที่อยู่ด้านหลัง ถอนหายใจพร้อมกับกล่าวว่า “หากจับปลาในลำธารนี้ได้สักสองตัวก็คงดี” นางลูบท้องที่ร้องจ๊อกๆ ไม่ยอมหยุด
ขณะนี้หูเฟิงล้างหน้าเสร็จแล้วเช่นกัน เขาลุกขึ้นกล่าวว่า “ไปเถิด ขืนพักต่อไป ตอนเที่ยงก็ขึ้นเขาไม่ได้แล้ว”
ไป๋จื่อถอนหายใจอีกครั้ง ลุกขึ้นอย่างยอมรับชะตากรรม เมื่อกำลังจะก้าวเท้าจากไป สายตาของนางกวาดเห็นพืชที่เอียงล้มเพราะนางเพิ่งนั่งทับเมื่อครู่ ดูแล้วเป็นพืชที่หาได้ทั่วไป ทั้งยังดอกไม้เล็กๆ สีเหลืองอยู่รวมกันหลายดอก คล้ายกับดอกเก๊กฮวยเป็นอย่างยิ่ง และคล้ายกับดอกไม้ป่ามากมายที่เห็นระหว่างทางเช่นกัน
นางยกข
