าก้าวข้ามไป ทว่าเพิ่งจะเดินไปได้ไม่กี่ก้าว จู่ๆ นางก็หยุด “รอเดี๋ยว” นางหมุนตัวโดยพลัน เดินไปข้างๆ พืชที่เอียงล้มต้นนั้น เพื่อมองดูดอกไม้สีเหลืองขนาดเล็กที่คล้ายกับดอกเก๊กฮวยอย่างละเอียด
หูเฟิงก็หมุนตัวกลับไปเช่นเดียวกัน ขมวดคิ้วพลางกล่าวว่า “เจ้าอย่าบอกข้านะ ว่าดอกไม้ป่านี่เป็นสมุนไพร”
ไป๋จื่อดมกลิ่นของพืชต้นนั้น ก่อนจะหัวเราะหึๆ “เจ้าเดาถูกแล้ว ดอกไม้นี้เป็นสมุนไพร เพียงแต่ไม่รู้ว่าพวกหมอของพวกเจ้าที่นี่ รู้จักใช้สมุนไพรรักษาโรคชนิดนี้หรือไม่”
ชายหนุ่มเลิกคิ้วได้รูปสวยเบาๆ “พวกเจ้าที่นี่”
“พูดผิดๆ พวกเราที่นี่” ไป๋จื่อรีบเงยหน้าขึ้นหัวเราะ เพื่อเปลี่ยนประเด็น นางเร่งชี้ไปยังดอกไม้สีเหลือง พร้อมกับกล่าวว่า “ดอกไม้นี้เป็นสมุนไพร รากของมันมหัศจรรย์นัก กินดีนักแล” นางปลดตะกร้าสะพายหลังลงอย่างรวดเร็ว แล้วหยิบพลั่วเล็กๆ จากข้างในออกมาเริ่มขุด แต่หลังจากขุดไปได้พักหนึ่งแล้วก็หอบหายใจไม่หยุด
หูเฟิงเห็นนางจริงจังมาก ท่าทางไม่เหมือนว่ากำลังล้อเล่น จึงนั่งยองๆ ลงฉวยพลั่วมาจากในมือนาง “เจ้าพักสักหน่อย ข้าจะขุดเอง”
เด็กสาวย่อมขอให้เป็นเช่นนั้น ก่อนจะรีบนั่งลงพักเหนื่อยอยู่ข้างๆ
เขาแรงเยอะนัก ลงพลั่วหนึ่งครั้งเท่ากับไป๋จื่อลงพลั่วสามครั้ง ไม่นานนักก็ขุดจนถึงส่วนราก
หูเฟิงชี้สิ่งที่อยู่ในดินเลน แล้วถามว่า “คือสิ่งนี้หรือ”
ไป๋เฟิงเข้าไปมองใกล้ๆ นางรีบพยักหน้า สีหน้าเบิกบานนัก “ใช่ มันนี่แหละ”
นา
