งยื่นมือไปขุดดินเลน แล้วถอนสิ่งที่เหมือนกับมันเทศสองสามหัวออกมา
ชายหนุ่มถามนาง “นี่คือมันเทศป่าหรือ” สิ่งนี้ดูแล้วคล้ายกับก้อนสีดำที่เขาขุดได้จากการขึ้นเขาเมื่อครั้งก่อนทีเดียว
ไป๋จื่อส่ายหน้า ก่อนจะหยิบหัวหนึ่งไปล้างในลำธาร “นี่เรียกว่ามันเบญจมาศ หรือเรียกว่าผลบัวหิมะ อร่อยมากๆ เจ้าลองชิมดูสิ” นางส่งมันเบญจมาศที่ล้างดีแล้วให้หูเฟิง ส่วนตนเองก็หยิบอีกหัวหนึ่งไปล้าง
หูเฟิงหยิบผลบัวหิมะมาดมดู ทว่าไม่ค่อยหอมนัก จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “นี่กินได้จริงๆ หรือ”
เด็กสาวคร้านจะพูดจาไร้สาระกับเขา นางเองหิวจนแทบไม่ไหวแล้ว กินไปก่อนสักพักค่อยอธิบายกับเขาก็ยังไม่สาย
นางขอกริชจากหูเฟิง จากนั้นก็ปอกเปลือกของผลบัวหิมะทิ้ง ปอกไปพลาง กินไปพลาง หูเฟิงเห็นแล้วก็รู้สึกน้ำลายสอเช่นกัน
ไป๋จื่อยื่นผลบัวหิมะที่ปอกเรียบร้อยและกินไปแล้วครึ่งหนึ่งใส่มือของหูเฟิง “เจ้ากินนี่ก่อน” นางยัดผลบัวหิมะที่เหลือครึ่งหนึ่งใส่มือของอีกฝ่าย แล้วนำหัวที่อยู่ในมือของเขามาปอกเปลือกต่อ
ราวกับภูตผีดลใจ หรือบางทีอาจจะเป็นเพราะหิวจนหน้ามืด เขากัดมันคำหนึ่งโดยที่ไม่คิด และไม่สนว่าบนผลบัวหิมะครึ่งหัวนี้ จะเปื้อนน้ำลายคนอื่นไปแล้วหรือไม่…
……….
ตอนที่ 32 อำพรางที่เกิดเหตุเมื่อมันคำหนึ่งเข้าไปในปาก รสชาติหวานสดชื่นจู่โจมปุ่มรับรสของเขาในทันที…ผลบัวหิมะครึ่งหัวนี้ เขากินมันจนหมดเกลี้ยงภายในสองสามคำหลังจากกินหมดแล้ว เขาก็ขุดผลบัวหิมะอี
