กสองลูกจากในหลุมไปล้างในลำธารตามสัญชาตญาณทั้งสองคนนั่งกินอย่างดุเดือดที่ริมลำธารอยู่เช่นนั้นครู่หนึ่ง ก็นับได้ว่ากินอิ่มแล้วหูเฟิงเก็บกริชขึ้นมา คราวนี้ถึงนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ถามให้ชัดเจนว่าของสิ่งนี้คืออะไรไป๋จื่อราวกับรู้ว่าเขาอยากถาม จึงเอ่ยปากก่อน “มันเบญจมาศนี้ หรือเรียกอีกอย่างว่าผลบัวหิมะ กินได้เหมือนกับมันเทศ วางใจเถิด”ชายหนุ่มพยักหน้า แล้วหันกลับไปมองผลบัวหิมะที่เหลืออยู่ในดินไม่กี่หัว “ข้าจะขุดอีกหลุมเพื่อนำกลับไป”“ตอนนี้อย่าเพิ่งขุดเลย ตอนพวกเราลงเขามาค่อยขุด จะได้ไม่ต้องแบกขึ้นเขา เช่นนั้นเหนื่อยนัก” ไป๋จื่อรีบพูดเขาคิดดูแล้วก็เป็นเช่นนั้น จึงกล่าวว่า “เช่นนั้นนำติดตัวไปอีกสองสามหัวเถอะ เจ้าล้างสักหน่อย หากพวกเราหิวระหว่างขึ้นเขาจะได้กินอีก” เขาขุดผลบัวหิมะสองสามหัวที่เหลือในดินออกมาพร้อมกัน หลังจากล้างให้สะอาดแล้วก็เสียบลำต้นมันเบญจมาศที่เพิ่งขุดออกมากลับไป จัดการกลบดินเลนที่กระจัดกระจายจนเรียบ ทำเหมือนกับว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นที่นี่ คนอื่นจะได้ไม่รู้และขุดไปไปจื่อยกนิ้วโป้งให้เขา “เยี่ยม อำพรางที่เกิดเหตุเป็นด้วย”หูเฟิงไม่ได้พูดอะไร หน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มจางๆหลังจากจัดการเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองคนก็เริ่มขึ้นเขา จากตีนเขาขึ้นไประยะทางหนึ่ง นอกจากหญ้ารกชัฏแล้ว แม้แต่กิ่งไม้ก็มองไม่เห็น อยากจะล่าสัตว์หรือเก็บสมุนไพรดีๆ ยังต้องเข้าไปในเขาลึกกว่านี้ถึง
