ตอนที่ 25 ภรรยาเด็ก
“ได้อย่างไร ท่านปลูกข้าวสาลีคนเดียวก็ยุ่งจะแย่แล้ว เอาอย่างนี้ ข้าจะไปช่วยท่านปลูกข้าวสาลี แม้มือขวาของข้าจะขยับไม่ได้ แต่มือซ้ายยังพอทำงานได้ มากน้อยอย่างไรก็ช่วยได้บ้าง” จ้าวหลานกล่าว
เดิมทีลุงหูไม่ยอม ทว่าต้านทานคำโต้เถียงของจ้าวหลานไม่ได้ ในที่สุดก็พยักหน้ายินยอม
เมื่อคนที่อาศัยอยู่ในป่าเขาขึ้นมา ก็จะทำงานทั้งวัน หากที่บ้านมีเงินทองสักหน่อย ก็จะนำอาหารแห้งติดตัวไปจำนวนหนึ่ง หิวขึ้นมาจะได้กินบ้าง แต่หากที่บ้านยากจน ก็จำต้องหิวไปตลอดทั้งวัน เมื่อตกเย็นเก็บของกลับบ้านถึงจะได้กิน วันหนึ่งกินข้าวแค่สองมื้อเท่านั้น
“ท่านแม่ ท่านลุงหู ตอนกลางวันข้ากับหูเฟิงจะมาส่งข้าวให้พวกท่าน” จู่ๆ นางก็พูดขึ้น ครั้นคิดถึงว่าจ้าวหลานและลุงหูจะต้องหิวโซทำงานในที่ดินทั้งวัน นางก็รู้สึกทรมานใจอย่างยิ่ง ไม่อยากให้พวกเขาต้องตรากตรำทนหิวเช่นนั้น
จ้าวหลานชะงักงัน รีบโบกมือ “ไม่ต้องๆ ข้าทำงานทั้งวันก็ไม่รู้ว่าตนเองหิวแล้ว ไม่ต้องส่งข้าวให้ข้า” ตอนนี้พวกนางไม่มีอะไรติดตัว มีเพียงไข่ไก่ไม่กี่ใบเท่านั้น นางยังอยากเก็บมันไว้ให้จื่อเอ๋อร์บำรุงร่างกาย ไม่อาจให้นางกินสิ้นเปลืองได้
เดิมทีลุงหูอยากบอกว่านางอยากส่งก็ให้ส่งเถิด ทว่าเมื่อคิดถึงถังข้าวที่เกือบจะเห็นก้นในบ้าน อีกทั้งเพิ่งปลูกธัญพืชลงในไปที่ดิน จึงปิดปากเงียบไม่พูดจา
ในใจของไป๋จื่อมีแผน แต่นางก็ไม่อยากพูดอะไรมาก จึงส่งท่านแม่และลุงหูไป
