หน้าเมื่อพวกข้ามีเงินใช้เหลือเฟือ ย่อมต้องคืนให้พวกท่าน”
มารดาของอิงจื่อหัวเราะพลางพยักหน้า “ได้ ถือเป็นอันตกลงกันแล้วนะ”
หลังจากนางกล่าวอีกสองประโยค ก็ถึงจะพาอิงจื่อจากไป
ทั้งสองคนเพิ่งไป ไป๋จื่อก็รีบเปิดผ้าคลุมตะกร้าไม้ไผ่ เห็นเพียงไข่ไก่อย่างน้อยสิบกว่าฟองวางอยู่ด้านใน ตรงหน้าปรากฏภาพของไข่ดาวขึ้นมาในทันที ทำเอานางต้องกลืนน้ำลายเลยทีเดียว
คิดดูแล้วก็อับอายจนเหงื่อตกเช่นกัน นางเป็นหมอที่มีชื่อเสียงในศตวรรษที่ยี่สิบสาม มีเงินเดือนหลายล้าน นับเป็นคนเก่งในหมู่คนเก่ง มีสิ่งใดที่อร่อยแล้วยังไม่เคยกินบ้าง ทว่าบัดนี้กลับกลืนน้ำลายให้กับไข่ไก่ตรงหน้า
“ท่านแม่ พวกเราต้องซ่อนไข่ไก่นี้ให้ดี เมื่อครู่มารดาของอิงจื่อไปที่สกุลไป๋มา คนสกุลไป๋ย่อมต้องรู้ว่านางนำของมาให้ คนนิสัยเช่นพวกเขา อาจจะตามมาเพื่อนำข้าวของไปก็ได้ ไข่ไก่พวกนี้ จะให้พวกเขาไปไม่ได้แม้แต่ฟองเดียว”
จ้าวหลานมองเรือนหลังเล็กที่ว่างเปล่าไปทั้งสี่มุม สีหน้าขมขื่นนัก “ทว่าที่แห่งนี้ออกจะใหญ่โต จะนำไปซ่อนไว้ที่ใดเล่า”
……….
ตอนที่ 24 เทือกเขาลั่วอิงนางจำได้ว่าปีก่อนนางไปเก็บผักป่า ระหว่างทางหลับมาเห็นองุ่นป่าด้วย จึงเก็บกลับมาจำนวนหนึ่ง เดิมทีก็ไม่ได้เยอะมาก นางเกรงว่านำกลับไปที่เรือนใหญ่แล้วจะไม่พอแบ่ง จึงซ่อนไว้ในเรือนเล็ก ครั้นตกกลางคืนคนในเรือนใหญ่หลับกันแล้ว ถึงค่อยนำออกมาให้จื่อเอ๋อร์กินใครจะรู้ว่ามีเด็กหนุ่มปากมากในหมู่บ้านเห็น
