ที่นางเก็บองุ่นป่าเข้า ยังไม่ทันตกดึกเขาก็ไปบอกไป๋เสี่ยวเฟิง เจ้าเด็กนั่นลากพี่น้องสกุลไป๋พวกนั้นมา เกือบจะถล่มเรือนเล็กของนางจนพังพินาศ จนกระทั่งหาองุ่นป่าพบแล้วถึงจะยอมเลิกรา และเพราะเรื่องนี้เอง นางยังถูกแม่สามีต่อว่าไปตั้งครึ่งค่อนเดือนทั้งสองคนกำลังปรึกษาว่าควรซ่อนอย่างไร หูจ่างหลินก็ยกชามเขามา“พวกเจ้าสองแม่ลูกกำลังทำอะไรกันอยู่หรือ” หูจ่างหลินเข้ามาในเรือนพร้อมเสียงหัวเราะ บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เห็นได้ชัดว่ากำลังอารมณ์ดีไป๋จื่อคิดหาหนทางได้ในทันที นางกล่าวยิ้มๆ ว่า “ท่านลุงหู เมื่อครู่อิงจื่อกับแม่ของนางนำไข่ไก่มาให้ พวกข้ากำลังกลัดกลุ้มเพราะไม่รู้จะวางไว้ที่ใด หรือจะไปวางในในบ้านของท่านเสียเลย สุดท้ายแล้วจะได้ไม่ตกไปอยู่ในมือของคนสกุลไป๋”หูจ่างหลินร้องอ๋อเสียงหนึ่ง ก่อนจะถามด้วยความแปลกใจ “นางก็นำไข่ไก่มาให้พวกเจ้าหรือ”เด็กสาวพยักหน้า “เมื่อวานหูเฟิงงมอิงจื่อขึ้นมาไว้บนฝั่ง ข้าก็เข้าไปช่วยเล็กน้อย นางจึงนำไข่ไก่มาให้พวกข้า”หูจ่างหลินส่งชามที่ถือไว้ให้นาง พลางยิ้มว่า “ดูสิ นี่เป็นไข่ไก่ที่นางให้เหมือนกัน ข้าต้มไว้หลายลูก เลยนำมาให้พวกเจ้าสองแม่ลูกเสียสองลูก รีบกินตอนที่ยังร้อนเถิด”ไป๋จื่อรับไว้ด้วยความยินดี ถึงอย่างไรตนเองก็มีไข่ไก่ และกำลังวางแผนจะนำไปวางไว้ในบ้านของเขา นางไม่จำเป็นต้องคิดเล็กคิดน้อยแล้วนางหันไปมองแสงอาทิตย์ที่ค่อยๆ ลอดชั้นเมฆข้างนอกนั่น จู่ๆ ก็ถามขึ้นมา
